Eén van mijn meest gewaardeerde crowdfunders vroeg ik:
“Wat denk je dat mijn aankomende boek ‘Zin in Chaos’ nodig heeft om nog succesvoller gecrowdfund te worden?” Het antwoord luidde: “Een tekst die nóg duidelijker maakt dat het nationaalsocialisme een linkse stroming is en dat Adolf Hitler een links politicus was.”
En zo geschiedde – veel leesvreugde gewenst! Mijn oproep is om de crowdfunding-pagina te bekijken (inclusief video) en te doneren aan het project. Veel dank!
Europese eigenwaarde
Als we chaos en zingeving onderzoeken komen we onvermijdelijk uit bij het nationaalsocialisme en specifiek bij Adolf Hitler (1889–1945) als politicus. Veel van de huidige chaos in Europa ontstaat immers doordat waarden als culturele eigenwaarde (althans eenzijdig voor Europese volkeren), discipline, krachtig leiderschap en nationaal saamhorigheidsgevoel, absoluut taboe zijn verklaard en actief worden verworpen. Terwijl deze waarden juist essentieel zijn voor elke beschaving die voor zichzelf een toekomst tracht uit te kerven in deze harde, chaotische wereld.
Dit proces van afbrokkeling hangt samen met een seculiere metafysica die in het Westen is postgevat tijdens de ontkerkelijking. Hitler is op de plek gekomen van Satan en het nationaalsocialisme vervult de rol van het absolute kwaad.
Merk hierbij twee dingen op. Ten eerste dat het een negatieve metafysica is: er zijn geen positieve streefwaarden – dat waar men zich tegen afzet, is bepalend. Ten tweede dat linkse politiek in de praktijk juist veel overeenkomsten heeft met Hitlers politiek: de aanhangers van Hitler noemden zichzelf niet voor niets nationaal-socialisten. In dit selectieve geheugenverlies volgt men het adagium van de linkse agitator Saul Alinsky: “Accuse others of what you do”. Men zou juist aan de wijze woorden van Winston Churchill moeten vasthouden: “The fascists of the future will call themselves anti-fascists.”
Nick Fuentes als iconoclast
In december 2025 vond een debat plaats tussen Piers Morgan en Nick Fuentes dat door miljoenen werd bekeken.[1] Het onderliggende thema dat het debat stuurde, was dat het verhaal over de Tweede Wereldoorlog (verteld door de overwinnaars) – met inbegrip van de Holocaust – voor de Westerse beschaving de rol vervult van een stichtingsmythe. En de negatieve gevolgen van deze stichtingsmythe zijn intussen zó duidelijk, dat Fuentes – die zichzelf in dat debat letterlijk een “iconoclast” noemde – deze stichtingsmythe en het bijbehorende wereldbeeld frontaal aanvalt.
Een stichtingsmythe vervult drie functies. De mythe verklaart de oorsprong en de structuur van zowel de wereld als de samenleving. De mythe definieert het ultieme goed en kwaad – uit die polariteit worden de waarden afgeleid waar men zich op beroept om het bezit en gebruik van macht te rechtvaardigen. Ten derde stelt de mythe vast wat in de samenleving als heilig en sacraal geldt.
In het Westen vervult het verhaal over de Tweede Wereldoorlog al die functies. De grenzen op de kaart, de maatschappelijke instellingen, het begrip van het tijdperk waarin we leven – het wortelt allemaal in de Tweede Wereldoorlog. Het ‘ultieme kwaad’ zijn dus de nazi’s, en het ultieme goed is ‘het bestrijden van nazi’s’. Waarvan het gevolg is – precies omdat dit dus een negatieve theologie is – dat nazi’s moeten worden gevonden, zelfs als ze er niet zijn. Zelfs als er geen racistische onderdrukking is, moet deze worden gevonden, omdat dit voortvloeit uit hoe deze moraal zichzelf bestaansrecht geeft.
Collectieve zelfverachting
De waarden die uit dit verhaal worden gedestilleerd, kennen we vandaag als antiracisme, gelijkheid, diversiteit, anti-nationalisme, enzovoorts. Steeds is het gevolg dat alle etnische groepen trots en eigenwaarde mogen hebben, en hiervoor zelfs in een collectieve vorm subsidie krijgen. Maar zodra blanke mensen met conservatieve voorkeuren sociale samenhang cultiveren, wordt dit door de maatschappelijke instellingen aangevallen en afgebroken.
Wat dan tot slot als het heilige naar voren komt, wat in het Westen niet bespot of gerelativeerd mag worden, is de Holocaust.
Ons probleem is dat de uitwerking van al deze drie functies regressief is.
Het mythische moment was géén nieuw begin van vers leven en blakende groei – zoals in de Griekse en Romeinse mythes, waarin vruchtbaarheidsgodinnen, bruisende wateren met bekoorlijke nimfen, acanthusbladeren en de hoorn van overvloed prominent zijn – de Tweede Wereldoorlog en de Holocaust zijn momenten van massamoord, grootschalige vernietiging en totale zelfflagellatie.
Het hoogste goed neemt dus niet de centrale plek in binnen deze mythos, maar juist dat waartegen we onszelf afzetten. De centrale rol binnen deze mythos wordt niet vervuld door de held, die obstakels trotseert en zichzelf overwint, maar door de schurk: Adolf Hitler die zijn volk verleidt en vervolgens meesleept in een duizelingwekkende ondergang.
Dat wat men heilig acht is niet het mysterieuze, het sublieme, maar juist de grootste perversiteit: de Holocaust waarin de Westerse industriële kennis, de greep op de materie vanuit het vernuft, zich tégen de menselijkheid zelf keert door joden en politieke tegenstanders te vernietigen op industriële schaal.
Omgekeerde Messias
Vanuit deze negatieve theologie is Hitler tot Messias in de omgekeerde betekenis geworden: de ‘occidentofobie’ die ons huidige tijdperk kenmerkt is een doorwerking van zijn extreme nationalisme. Altijd het tegenovergestelde doen is ten slotte ook een vorm van conformisme.
Deze puzzelstukken vallen des te meer op hun plek zodra we kijken naar Adolf Eichmann (1906–1962), een schrijftafelmoordenaar uit de Tweede Wereldoorlog. Toen Eichmann in 1960 werd opgepakt volgde een proces dat de Nederlandse schrijver Harry Mulisch nauwlettend volgde. Volgens hem was Eichmann heilloos vervreemd van het leven en moest zijn vervolging ons beschermen tegen een eigen vervreemding: zijn vervolging zou ons in zekere zin genezen en heil brengen. Zoals middeleeuwse leprozen trokken de juristen naar Jeruzalem, alsof daar een bron van eeuwige jeugd was ontsprongen, hunkerend naar tastbaar contact met de stichtingsmythe.
Ooit zei de provo Duco van Weerlee dat als prins Claus niet had bestaan, progressief Nederland hem had moeten scheppen.[2] Voor Eichmann geldt hetzelfde, zo blijkt uit wat Mulisch schreef. Want Eichmann werd de demon die voortaan iedere vorm van gezagspretentie verdacht zou maken. Dus niet alleen fout gezag, maar élk gezag:
Eichmann de schrijftafelmoordenaar
“Eichmann is geen uitzondering: hij verpersoonlijkt de doodgewone mens, het massadier of gewoonheidsdier en de machinale bevelenontvanger. Met miljoenen loopt hij over de aarde rond. Eichmann was eigenlijk de kleinste mens.”[3]
Hiermee entte Mulisch het beeld van de perfecte oorlogsmisdadiger op dat van de plichtsgetrouwe burger. Dit sloot perfect aan bij auteurs van de Frankfurter Schule zoals Adorno en Fromm: zij kwamen met vernietigende analyses over gehoorzaamheid aan ‘het bevel’.[4]
“Afkomstig uit de bourgeoisie had ik om mij heen alleen gematigdheid gezien, liberalisme, voortbestaan, verstandigheid, melancholie, hypochondrie, collaboratie, de dood in de pot.” oordeelde Mulisch over de waarden van de middenklasse. Nu merkte hij wel op dat bijvoorbeeld Goebbels als nazi niet echt ‘verstandig’ of ‘liberaal’ was geweest, doch daarop zei hij “dat het onafgebroken gepraat van Goebbels over ‘radicaliteit’ niets anders was dan de radicaliteit van de spruitjeslucht, die radicaal en totaal spruitjeslucht wilde zijn.”[5]
Gezagsgetrouwe huisvader blijkt ware fascist!
Met deze omduidingstruc was de fascist niet langer een dynamische persoonlijkheid die heldhaftig wilde zijn en zich daarom liet meeslepen door de gepassioneerde retoriek van Mussolini. De ware fascist bleek de brave huisvader van de jaren vijftig!
Een halve eeuw nadien wordt in het politiek-maatschappelijke debat nog steeds verwezen naar de termen ‘links’ en ‘rechts’; men behoort politiek-maatschappelijk tot ‘links’ of men maakt deel uit van ‘rechts’. Deze gedachte refereert aan de tijd van de Franse Revolutie, waarbij in de Franse Staten-Generaal een ruimtelijke opdeling ontstond. Daarbij bevonden voorstanders van het behoud van de oude machtsverhoudingen zich aan de rechterzijde en de tegenstanders links. Voordat we Hitler kunnen plaatsen op deze as, moeten we beide polen definiëren.
Links huldigt de maakbare samenleving en omarmt utopisme: alle mensen moeten broeders worden. Links denkt vanuit de utopische voorstelling dat de wereld één wordt, en dat we instellingen behoeven die deze eenmaking faciliteren. Dit leidt tot transnationalisme en technocratische machtsuitoefening, ondersteund door apocalyptische angstbeelden (klimaat, corona, Rusland).
Links en rechts gedefinieerd
Rechts daarentegen koestert een gezond gevoel van eigenwaarde en is afkerig van collectivisme vanuit de overheid dat de eigen individuele bewegingsvrijheid inperkt. Voor links zijn de intenties, oftewel ‘het goede gevoel’, belangrijker dan goed functioneren, terwijl rechts kijkt naar de praktische uitwerking in de realiteit: naar de opbrengst, de resultaten. Rechts is tevreden als iets voldoende efficiënt functioneert.
Links heeft een voorkeur voor een maatschappijhervorming die in basis gericht is op collectivisering van kapitaalgoederen en eigendom. Extreemlinks wil kapitalisme vervangen door een socialistische of communistische regeringsvorm gericht op gelijkheid en gebaseerd op ‘inclusie’. Die gelijkheid en inclusie moeten zich vertalen in niet zozeer gelijke kansen, als wel gelijke uitkomsten.
De twintigste eeuw is de eeuw van de opkomst van links, in eerste instantie gedreven door Karl Marx. Zijn navolgers waren onder meer Lenin, Stalin en Mao, maar ook Hitler: het was hun streven om het individu volledig te onderwerpen aan de collectiviteit. De communist noemde dit de “klassenloze samenleving”, in nazi-termen heette dit de “volksgemeenschap”. De individuele eigenwaarde wordt vernietigd en iedereen die mogelijk tegenstribbelt, moet worden gedeporteerd of omgebracht. Het doel heiligt de middelen ten gunste van de maakbare maatschappij.
Hitler in rijtje linkse massamoordenaars
Hitler past in het linkse rijtje omdat hij een collectivist was en dacht in mensenmassa’s, wars van het individu. Dit zien we vandaag terug in links denken; neem nu de uitspraak: “We don’t need any more black faces that don’t want to be a black voice”, door de Amerikaanse ‘Democrat’ Ayanna Pressley.[6] Deze uitspraak brengt de eigenheid van het individu terug tot een uiting van raciale kenmerken en groepsbewustzijn. Racistischer en collectivistischer kán niet.
Socialisme plaatst tegenover de bandeloosheid van het kapitalisme de ordening, de tot in alle onderdelen doorgevoerde organisatie van het gehele volk, van de gehele maatschappij. Met andere nazi’s zoals Otto Strasser gaf Hitler hierom redevoeringen die het kapitalistische systeem aanvallen.[7] Goebbels zei dat het nationaalsocialisme revolutionair moest zijn om “de slavernij van het internationaal kapitaal te verslaan”.
Toen de nazi’s de staat beheersten, lagen bedrijfsbelangen vanaf dat moment in het verlengde van de belangen van de staat en van wat de staat wilde. De staat beveelt, ondernemers – voor zover ze nog die naam verdienden – gehoorzamen. Zowel nazi’s als communisten zijn voorstanders van vijfjarenplannen: strak geleide economische programma’s om hun totalitaire staten vorm te geven.
Onder het mom van “volksgemeenschap” werden andermans privéwinsten genationaliseerd – eigendom was niet langer een onvervreemdbaar recht, zoals in het klassieke liberalisme. Op deze wijze hielp Hitler het vrije marktmechanisme om zeep.
Links neemt nazi-organen over
Tijdens de bezetting heeft de Duitse machthebber dit corporatistische model ook in Nederland ingevoerd. Het markante is dat deze organen door linkse bestuurders en activisten na de bevrijding niet alleen in stand zijn gelaten: ze zijn vervolgens overgenomen en gebruikt om de eigen ideologie dieper in de maatschappij te duwen.
De Britse Tweede Wereldoorlog-expert Richard Overy maakt in zijn The Dictators (2004) een vergelijking tussen Stalin en Hitler. Overy bepleit dat Hitler het kapitalisme zag als een schepping van de joden, zoals op de bekende cartoon van de jood afgebeeld als kapitalist in driedelig pak met horlogeketting. Dit is precies wat Karl Marx zélf betoogde in ‘Over het joodse vraagstuk’ (1843): “Het christendom is het etherische, spirituele deel van het jodendom, dat in dit kapitalistische tijdvak niet meer relevant is. Wat overblijft van het jodendom is het sjacheren, het speculeren en het woekeren – het kapitalisme zelf.” Deze uitspraak verklaart waarom de nazi’s het nationalisme en het socialisme aan elkaar verbonden: het Duitse volk kon alléén gered worden door het als één gemeenschap los te maken uit de ketens van het internationale kapitaalverkeer.
Cultuurmarxisme & oikofobie
Communisme en nationaalsocialisme staan beiden voor een maakbare maatschappij, centraal geleid, met een utopische visie, dus links. Waarbij het een terechte vraag is waarom nationalisme altijd maar rechts wordt genoemd. Waarschijnlijk omdat het samenhangt met trots en eigenwaarde, wat blanke volkeren van de cultuurmarxistische oikofobie niet meer mogen ervaren.
Maar wat is er eigenlijk raar aan om de belangen van het eigen volk voorop te stellen? Dat ‘eigen volk’ is de eigen belastingbetalers – zonder hen kan er überhaupt geen politiek worden bedreven. Wie brieven uit de tijd van Thorbecke leest, die in 1848 de Nederlandse grondwet herzag, ziet dat nationalisme sterk samenhing met de emancipatie van het volk. Het waren juist de lokale baronnen die het landsbestuur feodaal verkaveld wilden houden. Zonder nationalisme was er ook geen nationaal platform om verantwoording tegenover af te leggen; zij konden alles regelen via korte lijntjes met de koning.
Grootmoefti deel van nazi-meubilair
Het mag duidelijk zijn dat (extreem) nationalisme niet het enige is dat Hitler kenmerkt. Zijn vegetarisme en dierenrechtenactivisme zijn nauw gelieerd aan linkse ideologieën. Ook Islam past goed bij zijn gedachtegoed: met name het collectivisme van de Umma. We mogen niet vergeten dat hij heulde met de grootmoefti, tijdens de oorlog een gevierde gast in Berlijn. Deze moefti noemde Eichmann “de beste vriend van de Arabieren.”[8] Zelfs de deportaties van minderheden passen in links collectivistisch gedachtegoed: ze dienden om een maakbare samenleving te scheppen.
Dit verlangen naar een maakbare samenleving kwam ook tot uiting in 1935, toen de nazi’s het ‘Reichnaturschutzgebiet’ afkondigden: het meest vergaande bosbeschermingsprogramma ter wereld. Dit diende om “het landschap te beschermen tegen de joods-kapitalistische vervuiling”, met het oog op “ecologische diversiteit en duurzaamheid” – bekende linkse stokpaardjes.
Na de Tweede Wereldoorlog zette men deze stokpaardjes voort, nu in nieuwe vormen. De wandelroutes in bossen werden gepland saai en geometrisch gemaakt, om het woud zo vergaand mogelijk te desacraliseren. Het laatste wat men wilde was dat een wandelaar een glimp van Odin achter de boombast zou opvangen – vanuit die ene glimp zou een mythisch, nationalistisch gevoel van Europese eigenwaarde maar zo opnieuw kunnen ontbranden…
Dodentallen door linkse massamoorden
Tellen we alle slachtoffers op van de bijbehorende regimes, dan komen we via schattingen[9] op de volgende cijfers:
– Nationaalsocialisme van Hitler met concentratiekampen staat op 17 miljoen moorden.
– Communistisch socialisme van Stalin met Goelags telt 23 miljoen moorden.
– Socialisme van Mao met heropvoedingskampen is verantwoordelijk voor 78 miljoen moorden.
Al deze linkse aspecten van Hitlers politiek zijn pijnlijk om bloot te leggen (voor links) maar enorm belangrijk om altijd paraat te hebben. Ze mogen echter niet afleiden van het hoofdpunt: de negatieve theologie, die giftige ‘weg met ons’-metafysica. Laten we hierom – afsluitend – nogmaals terugkeren naar het iconoclastische debat tussen Piers Morgan en Nick Fuentes.
Fuentes opnieuw over ‘Hitler is Cool’
Wat Fuentes daar neerzette, met zijn “Hitler is cool”-pose, diende om het Laatste Zegel te breken. En dat Laatste Zegel is de sluitsteen die alle moraliteit van het huidige Westen samenhoudt. “Hitler is het ultieme kwaad” is het Laatste Zegel, omdat dit letterlijk belangrijker is voor het establishment dan het vrouwenstemrecht, het klimaatnarratief of islam als “religie van vrede”.
Want zodra dit zegel is doorbroken, wordt het wederom mogelijk om voorstelbaar te maken dat blanke/Europese etnische groepen zelfrespect verdienen en trots mogen zijn op hun prestaties; dat ze belangen hebben die hen specifiek betreffen als groep. Dit concept trotseert uiteraard het globalisme, de technocratie en het multiculturalisme.
Dit alles zit weggestopt achter “Hitler is het absolute kwaad”. Als dit zegel is doorbroken, zal het Westen een copernicaanse wending ondergaan. Het zal zijn wat Auguste Comte en Michel Houellebecq een “metafysische revolutie” noemen, in een morele en spirituele zin vergelijkbaar met de kruisiging van Christus. Een complete heroriëntering van waarden.
Als u dit artikel episch waardevol vindt, ga dan naar de crowdfunding-pagina van de auteur, en zorg dat het ook in het boek komt: steun Zin in Chaos! Zin in!
[1] https://www.youtube.com/watch?v=X_KXvjOJ7YA (28/6/2026).
[2] Duco van Weerlee, Wat de provo’s willen, (Amsterdam 1966) 35.
[3] Harry Mulisch, De zaak 40/61, 132-4, 183.
[4] Arthur Herman, The Idea of Decline in Western History, (Londen 1997) 295-328.
[5] Harry Mulisch, De toekomst van gisteren, (Amsterdam 1972) 39.
[6] https://thehill.com/homenews/house/453007-pressley-democrats-need-any-more-black-voices-that-dont-want-to-be-a-black/ (29/6/2026).
[7] Zoals in de redevoering van 1 mei, die John Toland aan Hitler toeschrijft in diens biografie uit 1976. Zie ook de rede ‘Warum wir Antisemiten sind’, in 1920 uitgesproken door Hitler en in 1933 gepubliceerd.
[8] https://www.camera.org/article/camera-op-ed-when-hitlers-mufti-gave-a-press-conference/ (29/6/2026).
[9] https://denieuwezuil.nl/hitler-een-socialist-ja/ (29/6/2026).
Hier kan je reageren op onze artikelen en een inhoudelijke bijdrage leveren. Lees ook even onze huisregels.
Om te reageren dien je eerst aan te melden.
Reageer je voor de eerste keer? Registreer je dan hier.
