Onlangs kwam mij een X-post onder ogen waarin een jonge vrouw het volgende zei:
“Men started playing so many video games because real life was unbearable because women ruined it for everyone.”
Dit statement komt van Karoline Gosling, volgens haar account een vrouw van 24 uit het Duitse Hamburg. Haar polariserende statement lees ik tegen de achtergrond van een maatschappij waarin er steeds meer ‘bemoederd’ wordt. De overheid heeft een sterk pedagogische rol op zich genomen, met als gevolg betutteling, surveillance en regeltjes.
Betutteling
Het is alsof we als maatschappij niet meer met risico’s kunnen omgaan. De ‘vrouwelijke’ drang om te bemoederen en tevoren alle risico’s in te dekken heeft het gewonnen van de ‘mannelijke’ drang om maar gewoon ergens in vrijheid aan te beginnen en te zien waar het schip strandt. Die vrouwelijke betuttelingsdrang is dan vooral gedreven door zorgen, terwijl de mannelijke lust om vrijblijvend te scheppen ontstaat vanuit een opgewekte, hoge-testosteron stemming.
Als je Nederland (en West-Europa in het algemeen) vanaf een afstand bekijkt, vanuit Paraguay, zie je dit alles nóg veel scherper en beter. Uiteindelijk kom je op de Lone Wolf, zoals ik die ook omschreef in mijn boek Huis van de Muze (2024). Een personage dat uit de roedel moet losbreken om zélf iets nieuws te kunnen scheppen. Dit is omdat letterlijk alles al is ingeperkt en dichtgeregeld: hierdoor heeft de scheppingsdrang van het individu geen ruimte. In Nederland is dit sterk het geval. Dit was mijn reactie op bovenstaande X-post:
“That, but also because life became so bureaucratic and overregulated that it became impossible to create without immediately being demoralized. This overregulation in turn also connects to the feminine instinct/impulse to prefer in-group consensus and predictability over risk.”
Het bizarre aan Nederland – wat je vanuit Paraguay zó overduidelijk kunt zien – is dat op microniveau alles wordt dichtgeregeld. Denk aan verkeersovertredingen, camera’s om alles te monitoren, digitale identiteiten en banken die bij elke overschrijving om twintig validaties vragen.
Grote vraagstukken van de toekomst
Maar wat de grote ellende betreft, zijn er gigantische sprongen in het ongewisse genomen. Daarbij mag er niet over de consequenties worden nagedacht. Wat is de consequentie van half Afrika naar Europa laten komen? Van het mainstreamiseren van de islam? Van het stoppen met kernenergie en het tegelijk oorlog voeren met Rusland? Van het uitfaseren van onze totale maakindustrie en die outsourcen naar China? Boeren en vissers net zolang pesten totdat ook onze voedselindustrie is geoutsourced?
De risico’s van deze macro-vragen mogen totáál niet worden benoemd. En áls ze al worden benoemd, dan is het tegelijk met een stempel waarbij ze op het moment van de vraagstelling al direct gesidelined zijn. Zoals: “doemdenken” of “saaie masculiene cerebrale en abstract cognitieve kwesties die totaal niet sexy zijn – laten we het ergens anders over hebben.”
Mannelijke ratio in de ban
Als man hoor je op de rand van de grot te zitten en te kijken of er in de verte bedreigingen aankomen. Maar zodra we als mannen brainstormen over geopolitiek en de lange termijn gevolgen van dit waanzinnige beleid, worden we door vrouwen meteen weggemoederd. We worden direct teruggesleept naar die micro gedragscorrecties.
En als het niet de moederlijke types zijn die dit doen, dan zijn het wel hete babes die tijdens gesprekken subtiel hun aandacht verleggen en koud worden. Zo corrigeren ze ons mannen dat het niet oké is om die thema’s te bespreken. Zij willen helemaal opgaan binnen de consensus en leven van moment tot moment. Typische mannengesprekken brengen te veel harde realiteit binnen en dit moet worden bezworen.
Dit is waarom politieke macht voor vrouwen gevaarlijk is. Er zijn natuurlijk uitzonderingen: in de tijd van Batavieren podcast had ik ook met Zlata Brouwer goede en interessante gesprekken, om één voorbeeld te noemen. Maar de kern blijft natuurlijk wel dat in de archetypische vrouwelijke benadering, emotie, sfeer, de drang om te behagen en het “voor iedereen gezellig te houden” de overhand nemen boven de archetypisch masculiene ratio en realiteitszin.
Harde, grimmige tijd
We gaan nu als Westen – en zéker in West-Europa – langzaam maar zeker een zeer harde, grimmige tijd in. Hierom is het mijn sterke vermoeden dat deze balans tussen masculiene en feminiene toonzettingen binnen politiek en maatschappij sterk, misschien wel totaal zal verschuiven. Vóórdat het zover is, echter, gaan er nog heel wat mannen zoals ik worden weggezet als sociaal-maatschappelijk gefrustreerde ‘incels’.
Dit verwijt van ‘incels’ – wat geschiedt om die hercaliberatie van toonzettingen zo lang mogelijk uit te stellen – brengt ons op een vergelijking qua hoe de seksualiteit in Nederland en Paraguay in zijn werk gaat. Het is in die zin tekenend dat Piers Morgan onlangs trachtte om Nick Fuentes weg te zetten als seksueel gefrustreerde incel, maar dat dit ontplofte als een bom in Piers’ eigen gezicht: het bereik en de maatschappelijke resonantie van Fuentes groeiden enkel.
Vervreemding van lichaam en passie
Nu voortbordurend op de seksuele selectiemacht, wat de onderliggende kracht is die bepaalt welke cultuurvormen een beschaving aanneemt, en hoe die verschilt in Nederland en Paraguay. Mijn intuïtie is dat de inkleding van seksualiteit in beide gevallen samenhangt met de hoeveelheid en variatie van genotsmiddelen aanwezig in een samenleving.
Nederland is doordesemd met goedkope en voorradige genotsmiddelen: vooral drugs en alcohol. Op subtiele wijze zijn stemmingsmediërende middelen ook op andere vlakken genormaliseerd geraakt: neem nu antidepressiva, tabak en ritalin. Het zijn allemaal middelen die onze geest in alignment brengen met een abstracte samenleving, anders dan de samenleving in Paraguay. Die is nog meer tribaal en persoonlijk, waarbij een normale, natuurlijke behoefte aan aanraking veel nadrukkelijker doorschijnt.
Hoewel de Nederlandse maatschappij bij vergelijking een veel hogere abstractiegraad heeft, is die maatschappij sterk geseksualiseerd op de meest banale manier: opdringerige regenboogvlaggen, kussende homo’s op posters in bushokjes en platte carnavalsliederen als “bier en tieten, sjalala”.
Verschillende baltsrituelen
Maar eigenlijk wordt er weinig gesekst omdat de Germanen, ontwikkeld als volk van schaarste, zeer complexe en veeleisende baltsrituelen hebben in vergelijking tot Latino’s, die zijn ontwikkeld in een cultuur van overvloed: hun baltsrituelen zijn eenduidiger en makkelijker leesbaar. Er is meer lichamelijkheid – zoiets abstracts als de hofroman en de hoofse liefde, zijn ondenkbaar binnen de Latino cultuur.
Montesquieu schrijft in De geest van de wetten (1748): “De natuur heeft de volkeren die leven in landen met overvloedig veel grondstoffen lui gemaakt, en de volkeren die leven in karige gebieden, ijverig. Zo is alles in balans.” Het Europese landschap is, qua draagvlak voor bevolkingsgroei, zeer beperkt. Van nature zijn er wel bronnen, maar het zijn er weinig en er moet hard voor worden gewerkt. In Paraguay groeien fruitbomen naast de meest armoedige hutjes – daar ligt het overvloedige fruit letterlijk op de grond te rotten en ook de winter stelt weinig voor.
Van nature krijg je in beide culturen een totaal andere omgang met seks en voortplanting. In Europa moet je door allerlei hoepeltjes springen: behoedzaamheid, voorzichtigheid en een verlangen naar zekerheid zijn de leidende principes, zelfs al maakt de stand van de techniek dat nu overbodig. In Zuid-Amerika voelt men aantrekkingskracht en dan gaat het snel. Passie drijft alles.
Ondanks die vulgaire seksualisering van de Nederlandse maatschappij, wordt er in de praktijk weinig gesekst. Dit heeft naast die betrekkelijk hoge abstractiegraad ook te maken met verschillen in baltsrituelen tussen Europese Germaanse volkeren en Zuid-Amerikaanse Latino volkeren. Het paarvormend ritueel van Germaanse volkeren is ontzettend complex en die complexiteit ga je – zelfs als man – vanzelf missen. Dat je op een hoger niveau van denken en vanuit een diepere, meer gecultiveerde emotie met iemand kunt verbinden. In plaats van één of twee keer uit eten te gaan en dan het bed in te duiken. En veel meer zal het ook niet worden omdat het leven van de Latina’s zó chaotisch is en niemand langer dan een dag vooruitdenkt.
Gewilligheid en de sociale orde
Enerzijds zijn de Latina’s een stuk warmer en gewilliger dan Europese vrouwen. Tegelijk zijn ze meestal bezig met geldproblemen wegens te hoge uitgaven, het zorgen voor aftakelende ouders en het regelen van opvang voor kinderen uit een gestrand huwelijk. Soms jongleren ze meerdere minnaars en sugar daddies naast elkaar. Latino cultuur hangt aan elkaar van hosselen en brandjes blussen. In zulke relaties zul je nóóit de rust vinden waarop je als Europese man bent geijkt: om vanuit orde en stabiliteit te investeren in een diepere emotionele verbinding. Zowel het economische als het romantische leven zijn hier ingericht op korte pieken van intensiteit.
Dit alles gezegd hebbende: je ontdekt hier in Paraguay, door praktisch tussen de mensen te leven, dat de term “Latino cultuur” ook niet echt de lading dekt. Eigenlijk zijn er vier groepen: Latino’s – dit zijn de afstammelingen van de Spaanse kolonisten. Zij hebben alle bestuurlijke macht in handen en beheersen de grote steden. Dan heb je de Duitstaligen, beter gezegd de mennonieten. De meesten van hen zijn gekomen nadat de Sovjetunie werd opgericht en ze door dat regime werden vervolgd wegens hun religieuze opvattingen. De Duitstaligen beheersen de landbouw, bezitten grote stukken land en zijn verantwoordelijk voor een aanzienlijk deel van de economie. Politiek houden ze zich afzijdig. Zij willen vooral werken, hun godsdienst belijden en met rust gelaten worden. Daarbuiten hebben ze weinig ambities.
Dan heb je de indianen: zij leven vaak in houten hutjes en doen meestal de simpele klusjes. Vakmanschap bestaat nauwelijks; het is letterlijk alsof ze na de val van de Inca’s en de Maya’s als jagers-verzamelaars in de jungle hebben geleefd, en nu recentelijk – met de informatie-revolutie – een smartphone in handen hebben gekregen om daarmee dating apps te gebruiken en gigs te doen als chauffeur. De vierde groep zijn de expats: dit zijn digitale nomaden. De meesten doen wat met cryptovaluta en remote work. Ze komen en gaan, meestal gedreven door fiscale motieven. Ze zorgen voor een substantiële economische influx wat betreft horeca en vastgoed.
In Paraguay zijn er eigenlijk maar twee genotsmiddelen die de samenleving doortrekken: tereré (oppeppende kruidenthee) en seks. De meeste Paraguayanen hebben weinig budget voor een breed palet aan genotsmiddelen zoals dat in Nederland gemeengoed is. En de seksualiteit is dus veel meer impliciet aanwezig in plaats van “afwezig in zijn explicietheid” zoals in Nederland.
Boren voorbij de oppervlakte
De samenleving van Paraguay is veel lichamelijker, warmer en seksueler dan de maatschappij in Nederland. Aan de buitenkant is men conservatief en religieus, maar de seksuele energie ligt dicht onder de oppervlakte, alsof je bijna overal naar olie zou kunnen boren. In Nederland is de oppervlakte extreem geseksualiseerd, maar om echt bij warmte en passie te komen moet je enorm diep boren: zó diep dat steeds meer mensen het opgeven.
Dit doet denken aan wat Michel Houellebecq schrijft in De wereld als markt en strijd (1994): In de tijd van koning Lodewijk XIV werden de lusten voortdurend gekastijd en door clerici omschreven als leeg en hol – waarschijnlijk omdat de hele maatschappij door passie doordesemd werd. In onze tijd worden de passies en de roes-toestand voortdurend verheerlijkt en aangeprezen: waarschijnlijk omdat niemand ze meer écht voelt.
Verkettering van ‘saaie’ heteroseksualiteit
In Nederland, een land dat een overwegend protestantse cultuur kent, is, in samenhang met de VS, Canada, Duitsland en Scandinavische landen, een rare schizofrenie rond seksualiteit ingedaald. Het idee van een protestantse erfzonde en een afkeer van het vleselijke (wat ook deels een nawerking is van de corona smetvrees) komt hier samen met een cultuurmarxistische fixatie op ‘onderdrukte minderheden’ (denk aan de regenboogvlag) en met het ophemelen van alternatieve relatievormen.
Het gevolg is dat seksualiteit in de publieke cultuur enerzijds nadrukkelijk homofilie en allerlei fetisjen toont, en anderzijds een extreme preutsheid en afkeuring tentoonstelt voor eenvoudige heteroseksualiteit. Heteroseksualiteit wordt aangeduid als ‘cis’ en zou deel uitmaken van een cultuur van ‘onderdrukkers’.
Deze mate van vervreemding is in Nederland mogelijk doordat het een matriarchale en op accumulatie gerichte samenleving is waarbij vrouwen hun seksualiteit zo duur mogelijk pogen te verkopen. Met dit ‘matriarchale’ bedoel ik dus – zoals eerder omschreven – een maatschappij die diep pedagogisch is ingericht, met een sterke nadruk op consensus bij het maken van besluiten en het corrigeren van typisch mannelijk gedrag.
De slag binnenhalen
In een land als Paraguay, daarentegen, is alles maar dan ook alles gericht op korte termijn behoeftebevrediging. Sommige vrouwen zouden met je naar bed gaan voor een chocoladereep en een six pack bier: die chocoladereep willen ze aan hun kinderen geven en het bier is voor de verjaardag van hun broer. Als je ze hun zin geeft, kun je aan hun gezichtsmimiek zien dat ze zich de koning te rijk voelen en dat ze echt denken ‘de slag te hebben binnengehaald’.
Maar hoe dit werkt, verschilt enorm per bevolkingsgroep en sociale klasse. Als blanke man in Paraguay moet je dit sociale spel leren aanvoelen en vooral niet te makkelijk toegeven. Je zult namelijk veranderen in een wandelende pinautomaat en aan het eind van het liedje houd je toch niets vastigs over. Niet eens omdat de dames dat per se niet willen, maar omdat ze zó op chaos, hosselen en wisselvalligheid zijn afgestemd dat ze neurologisch niet anders meer kúnnen.
In Nederland heerst er weer het andere extreme: de lat ligt dusdanig hoog dat velen al afhaken op relatiegebied voordat er ook maar een inham is gemaakt. Er zijn allerlei eisen qua lengte, inkomenszekerheid en woningbezit; tegelijk zie je – wederoom door de dienstensector en door de feminisering van de arbeidsmarkt – dat vrouwen steeds betere functies bekleden en dus ook geen zin hebben om te daten met een man waar ze stiekem (of expliciet) op neerkijken.
Zorg dat je een lange man bent!
Dit mijnenveld gaat alleen maar lastiger worden voor mannen en er is geen enkele hoop, buiten misschien de komst van de seksrobot. Dan zullen vrouwen ook sociaal-relationeel weer echt hun best moeten doen om een man aan zich te binden in plaats van alleen maar een begeerlijk lijf te hebben.
Komt nog bij kijken: als man van 180 cm ben ik in Nederland van gemiddelde lengte, maar in Zuid-Amerika ben ik lang. Dat maakt echt een wereld van verschil. Vrouwen willen nu eenmaal lange mannen, en als ik een zoontje zou hebben zou ik hem hormonen voorschotelen totdat hij minstens 190 cm is. Men zal dit ‘onethisch’ noemen, maar de rauwe realiteit is: als je niet minstens 180 cm of liefst langer bent, zul je nauwelijks aandacht van vrouwen krijgen en heb je een rotleven als man. En wie dit leest en nu denkt: “Maar ik ben een korte man en voor mij geldt dit niet”, dan is dat domweg een generatiedingetje. Door dat zojuist omschreven inkomensverhaal, zijn vrouwen alleen maar kieskeuriger geworden.
Als man in West-Europa, moet je, om een langdurige relatie te kunnen krijgen, of lang zijn of steenrijk. De alternatieven zijn: homo worden, celibatair leven of jezelf van kant maken. Zo nu en dan kun je de dames van plezier bezoeken. Dat werkt echter hooguit om wat ‘druk van de ketel’ te halen. Het zal op enige termijn niet aan je emotionele noden beantwoorden.
Demoralisatie en economische collapse
De realiteit van het huidige dating leven in West-Europa is extreem demoraliserend. En mannen gaan hier niet meer in deelnemen en gaan ook niet meer willen providen. Zij nemen genoegen met een part time job, met videogames spelen, anime kijken en sjorren achter een metaverse waifu. Onherroepelijk stort de Westerse cultuur dus in elkaar.
Uit deze as is niet meer te herrijzen. Na de val van het communisme konden de Polen nog zeggen: dit systeem brengt ons niets, we nemen een ander systeem. Maar omdat de demografie van blanke/Europese/Westerse mensen totaal implodeert, gaat het volk al vervangen zijn tegen de tijd dat men ontwaakt. Stel dat alle vrouwen nu wakker zouden worden: “Goh, het leven voor ons is toch niet zo fijn in de grote steden nu – met al die immigranten is het uitgaan niet meer zo leuk” – dan nóg hebben deze vrouwen niet de neurologische verbindingen aangelegd om een stabiele gezinsvorm aan te kunnen.
Zij die wel varen bij het zo lang mogelijk rekken van de huidige orde, zullen proberen mij belachelijk te maken om niet te hoeven interacteren met dit pijnlijke punt. Mijn punt, echter, blijft staan. Mannen hebben minder zin om economisch productief te zijn. Dit hangt er mee samen dat ze in deze betrekkelijk anonieme maatschappij weinig erkenning krijgen voor hun werk, en doordat hun emotionele en seksuele noden in de Westerse maatschappij door vrouwen onvoldoende worden vervuld. De Westerse samenleving zal hier de sociaaleconomische gevolgen van voelen, en die gevolgen zullen keihard zijn. Fuentes agendeerde dit punt en Morgan probeerde hem te ridiculiseren. Deze rauwe realiteit resoneert intussen met zóveel mensen dat Fuentes slechts sterker werd.
Tot besluit
Op relationeel gebied kan Paraguay dus een toevluchtshaven bieden. Er is een kans dat alle gekkigheid van de West-Europa cultuur ook hier neerdaalt. Maar het zal nog even duren voordat dat totaal doorzet. Ten eerste vanuit de sociaal-culturele conditionering; ten tweede vanuit de geldzorgen die het leven hier dicteren. Tegen die tijd heb je er als Westerse man in de vruchtbare leeftijd, nog wel vruchten van kunnen plukken. In West-Europa weet je dat het sowieso niet gaat gebeuren.
Wees echter wel gewaarschuwd dat het dus een typisch slag vrouwen is dat om de klasse van de ‘expats’ heen hangt. Hou er rekening mee dat ze meestal niet erg loyaal zijn en ook qua romantiek – zoals met alles in hun leven – gericht zijn op de korte termijn. Dit alles meegewogen: wil je er nog van meeprofiteren, wacht dan niet te lang…
Nu zonder dollen: ik heb duizenden lezers via kanalen als Telegram, Linkedin, X, enzovoorts. Terwijl mijn inkomsten hard achteruit hollen. Ondertussen streef ik ernaar om aan maximale informatievoorziening te doen en alles voor iedereen open toegankelijk en beschikbaar te houden. Dus als iedereen die zo nu en dan een artikel van mij leest, nu maandelijks 1 euro overmaakt via BackMe, dan heb ik geen zorgen meer en zit ik een stuk beter in mijn vel om mijn scheppende werk te doen en analyses te maken.
Steun Sid via BackMe: https://sidlukkassen.backme.org/
Volg me via Telegram: https://t.me/SidLukkassen
Volg mijn email newsletter: https://www.sidlukkassen.com/
Volg mijn X-account: https://x.com/Sid_Lukkassen
Hier kan je reageren op onze artikelen en een inhoudelijke bijdrage leveren. Lees ook even onze huisregels.
Om te reageren dien je eerst aan te melden.
Reageer je voor de eerste keer? Registreer je dan hier.
