Archiven

De EU, eurosceptici en de migratiekwestie

juli 31, 2018 12:44 pm Gepubliceerd door

Voor de beleidsmakers van de EU zijn het onzekere tijden. De ‘Wir schaffen dasuitspraak van Merkel is allang uitgewerkt en heeft haar magie verloren. Diverse incidenten en beleidsplannen van landen die bij de EU horen tonen aan dat ze genoeg hebben van de ‘solidariteit’ die ze moesten uitstralen. Enkele voorbeelden:

1. Denemarken

De sociaal-democraten van Denemarken raakten de binding met de achterban kwijt; in hun ogen konden ze dit weer herstellen door eindelijk eisen te gaan stellen omtrent immigratie en integratie. Afgelopen februari werd het plan gepresenteerd: moslims moeten gaan leven naar de Deense waarden en normen, er komt een maximum voor het aantal niet-westerse migranten in achterstandswijken en nieuwe asielzoekers moeten worden opvangen in Noord-Afrika. De architect van deze plannen is de sociaal-democraat Henrik Sass Larsen. Zijn mening was dat sociaal-democraten alleen nog konden regeren in Europa als ze de controle houden over de integratie en de immigratie. Wellicht dat de PvdA hier iets van kan opsteken. De PvdA blijft mandaat verliezen in Nederland; de traditionele stemmers, de arbeiders, zijn allang weg en stemmen nu SP of PVV. De Deense sociaal-democraten hadden hier ook last van, echter luisterden zij wel naar hun achterban.

2. Oostenrijk

Sebastian Kurz is voor vele rechtse burgers een verademing. Na het boerkaverbod te hebben ingevoerd om de integratie te bevorderen blijft Kurz tegen de lijn van de EU ingaan. Sinds 1 juli is Oostenrijk de voorzitter van de EU. Kurz is van plan om met een ‘revolutie’ de impasse te doorbreken wat betreft immigratie. Dit houdt in dat Kurz mogelijk meer macht gaat geven aan Frontex en de douane wil verplaatsen naar Noord-Afrika. Kurz wil met de EU Frontex uitbreiden tot 10.000 man sterk. De EU had dit plan staan voor 2027, Kurz vindt echter dat dit veel sneller moet gebeuren om direct het probleem op te kunnen lossen. Volgens Kurz is dit de manier om de oversteek via de Middellandse Zee te belemmeren en op die manier mensensmokkelaars een halt toe te roepen.

3. Hongarije

Er lijkt geen week voorbij te gaan of Viktor Orbán veroorzaakt een relletje binnen de EU of de Europese Volkspartij-fractie. Orbán toont zich de beschermheer van christelijk Europa. De premier zorgde een aantal jaar geleden voor veel ophef toen hij een hek aan de grens liet plaatsen tegen de grote migratiestromen. Recent kwam hij in het nieuws door zijn nu al beruchte Stop Soros-wet, waarin hij de macht van NGO’s, met name die van George Soros, aan banden wil leggen. Orbán wordt hierin overigens gesteund door Polen, de FPÖ (Oostenrijk) en Roemenië. Zijn strenge verwijten dat migranten zich ondergeschikt moeten maken aan de Hongaarse waarden en normen is iets wat op steun kan rekenen door de andere Visegrad-landen.

4. Italië

Het nieuwe kabinet van de Lega-partij en de Vijf Sterrenbeweging maakt nu al furore. De Italiaanse premier Giuseppe Conte frusteerde de EU-leiders door te zeggen dat eerst het migratieprobleem moet worden opgelost voordat de andere problemen aan de beurt zijn. Italië weigert nog langer het vluchtelingenkamp van Europa te blijven. Ze willen of een betere verdeling van de migranten of een alternatief plan. Maandag sprak president Trump zelfs lovende woorden uit voor het beleid dat Italië op dit moment uitvoert.

De EU-kritische geluiden worden met de week sterker, waardoor de onrust binnen Brussel toeneemt. Wanneer Hongarije weer dreigt met een nieuw plan komt Donald Tusk, Juncker of onze eigen Timmermans opdraven om de trots van de EU te beschermen en het desbetreffende kritische land streng toe te spreken. Dat Steve Bannon onlangs aangaf zich met de Europese verkiezingen te gaan bemoeien heeft de gemoederen niet bepaald gesust in Brussel, en zolang Trump positief blijft en openlijk eurosceptische geluiden steunt, zullen we de komende tijd nog vele botsingen tegen komen. De belangrijkste vraag is: wanneer worden de massa’s in Nederland eens wakker en staan ze open voor een kritisch geluid richting de EU? Andere landen gaan ons al voor, wanneer volgen onze traditionele partijen?

Voor de beleidsmakers van de EU zijn het onzekere tijden. De ‘Wir schaffen das‘–uitspraak van Merkel is allang uitgewerkt en…

De vrouw als pooier

juli 30, 2018 1:55 pm Gepubliceerd door

 

Ingezonden artikel door Maurits:

“In het tijdperk van #MeToo zal ik in dit artikel een ander perspectief bieden op de rol van de vrouw – en dan specifiek de selectief geëmancipeerde vrouw.

Allereerst dient u voor een goed begrip van mijn relaas de definitie van de selectief geëmancipeerde vrouw te kennen. Een selectief geëmancipeerde vrouw is een vrouw die zelf haar geld verdient – bijna altijd part-time – en die een relatie heeft met een man. Binnen deze relatie verwacht de vrouw dat de man alle rekeningen betaalt en dat haar eigen zuurverdiende geld puur voor haar eigen vermaak en vertier dient. Onder u zullen mensen zijn die dit fenomeen maar al te goed kennen – met name de mannelijke lezers. Mocht u dit fenomeen niet kennen, zet u dan schrap want u zult zo direct geredpilled worden.

De rol van de pooier die sommige hedendaagse vrouwen hebben aangenomen, komt voort uit een aantal ontwikkelingen. Ik zal opeenvolgend de volgende ontwikkelingen uitwerken:
– een drastische verandering in het takenpakket van de vrouw binnen de traditionele relatie
– de emancipatie van de vrouw
– de opvoeding van de vrouw als prinses die voortdurend gepleased moet worden

Drastische verandering in het takenpakket van de vrouw:
De rol van de vrouw veranderde ingrijpend toen de intensieve werkzaamheden van de vrouw binnen de relatie voor een groot deel weggenomen werden door de komst van de wasmachine en andere huishoudelijke apparatuur. Vanaf dat moment beschikte de vrouw over aanzienlijk meer tijd voor andere taken. Deze extra tijd werd in eerste aanleg aangewend voor andere huishoudelijke taken en er was meer tijd voor de kinderen. Kortom een goede ontwikkeling.

Emancipatie van de vrouw:
De emancipatie van de vrouw maakte dat zij onderdeel ging uitmaken van het arbeidsproces. Daarmee verschoof haar rol van taken binnenshuis naar taken buitenshuis. Daarbovenop genereerde zij voor het eerst haar eigen inkomen.

Opvoeding van de vrouw als prinses:
Meisjes zijn de laatste decennia steeds meer ontzien door de ouders en de school. Jongens worden direct gecorrigeerd als ze meisjes plagen. In conflictsituaties worden meisjes direct als zielig bestempeld en zijn ze bij voorbaat onschuldig. Dit bevordert een gedrag waarbij meisjes doorhebben dat ze een aparte status hebben waarin ze mannen volledig kunnen manipuleren, geholpen door hun omgeving. Wederkerigheid is een concept dat door deze prinsesopvoeding totaal voorbijgaat aan de meisjes (en later de vrouwen).

Wanneer deze meisjes groot worden hebben ze precies door hoe ze onverantwoordelijk en niet-wederkerig gedrag kunnen koppelen aan een relatie met een man die voor alle financiële gemakken zorgt. Velen u van zullen dit direct associëren met de zogenaamde ‘golddigger’: de vrouw die met een man gaat voor zijn geld/status/macht. Ironisch genoeg klopt deze conclusie niet en is de golddigger geen hoer maar op basis van haar gedrag juist een pooier.

Dat de selectief geëmancipeerde vrouw feitelijk een pooier is, zal voor vrouwelijke lezers een opluchting zijn en voor mannelijke lezers een eye opener. Aan de hand van het bijbehorende gedrag zal ik aantonen dat voornoemde stelling klopt.

Allereerst is de relatie pooier–hoer nooit wederkerig: de pooier haalt en de hoer brengt. Concreet wil dit zeggen dat de vrouw die notabene haar eigen geld verdient, een man wenst die alle rekeningen betaalt: de woonlasten, de auto, de verzekering, familie uitstapjes en meer. Het geld wat de vrouw zélf verdient maakt zij op aan uitstapjes met vriendinnen, shoppen en haar uiterlijk. Dit laatste helpt haar ironisch genoeg om meer hoeren voor zich aan het werk te krijgen: lees andere mannen die geld en cadeautjes komen brengen.

De analogie van de pooierbak
Alle pooiers hebben een zwak voor een mooie auto oftewel een pooierbak – die doorgaans betaald dient te worden door de hoer die voor hem werkt. Precies zo hebben bijna alle part-time werkende selectief geëmancipeerde vrouwen een zwak voor het krijgen van kinderen, die om deze vergelijking door te zetten bekostigd dienen te worden door de man ookal verdient de vrouw haar eigen geld. Zelfs al heeft de man veel minder met de kinderen dan deze vrouw – dan tóch zal hij de financiële rol aangaan.

Sterker nog: zij zullen overgaan tot een arbeidsovereenkomst (huwelijk) voor onbepaalde tijd. De hoer (=man) zit nu vast aan de pooier (=vrouw) en zal voor minimaal vijf jaar zijn alimentatieverplichting moeten voldoen. Kortom de staat faciliteert de pooier bij wet in het instandhouden van deze pooier-hoer relatie.

Vele mannen kiezen voor deze niet-wederkerige relatie, omdat ze allang blij zijn dat ze een vrouw hebben en iets van aandacht krijgen, wat voldoende is om hen tevreden te houden. Zij krijgen dus nét voldoende seks van de vrouw dat ze niet op zoek gaan naar een andere vrouw/pooier. Dit is precies wat een mannelijk pooier doet om zijn hoertjes bij zich te houden: hij geeft ze net voldoende aandacht dat ze niet alleen het geld voor hem blijven binnenhalen maar ook loyaal blijven aan hem.

De mannen die het nog enigszins treffen zijn de mannen die een jonge vrouw als pooier hebben – immers deze jonge pooier is nog onervaren en daarmee heeft de hoer vaak betere primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden. Lees: hij mag nog wel met zijn vrienden op stap en krijgt bovenmatig veel seks terug van zijn pooier.

De hoer (=man) is feitelijk ook bang dat de pooier hem verlaat voor een andere hoer, omdat ze dan nog steeds contractueel vastzitten aan de financiële overeenkomst waarbij hij nog vijf jaar alimentatie zal moeten betalen voor de kinderen die de vrouw wilde (=equivalent van de pooierbak). Wanneer de pooier de hoer aan de kant schuift is de hoer direct minder aantrekkelijk voor een nieuwe pooier (=vrouw), omdat hij netto minder geld binnenbrengt. Hij draagt namelijk elke maand alimentatie af aan zijn voormalig pooier.

Angst voor weglopen
De angst van de pooier daarentegen is dat de hoer wegloopt en daarom geven ze de hoer net voldoende aandacht en seks EN zorgen ze dat ze alternatieve hoeren hebben klaarstaan. Oftewel dat ze vreemdgaan met andere mannen, zodat ze altijd de bestaande man voor een nieuwe manhoer kunnen inwisselen.

Even een opmerking terzijde: katten zijn ook pooiers – zij hebben ook meerdere hoeren voor ze werken, lees buren met kattenvoer ;-).

Wanneer u zelf dit inzicht nog niet had dan is dit volstrekt normaal: dit proces waarin heteroseksuele relaties van wederkerige verhoudingen naar pooier-hoer constructies zijn verschoven, is nog maar enkele decennia gaande en bereikt nu zijn hoogtepunt. Verder worden mannen zo goedgelovig, angstig en dienend opgevoed dat ze zelden doorhebben dat hun vrouw de pooier is en zij de hoer.”

Einde ingezonden artikel.

  Ingezonden artikel door Maurits: “In het tijdperk van #MeToo zal ik in dit artikel een ander perspectief bieden op…

De impact van cultuurmarxisme: Eric C. Hendriks in Café Weltschmerz

juli 28, 2018 4:05 pm Gepubliceerd door

Vandaag verscheen er weer een uiterst boeiend gesprek op Café Weltschmerz. Historicus Perry Pierik en politiek socioloog Eric C. Hendriks bespraken de invloed van het cultuurmarxisme op de westerse wereld. We krijgen een mooi beeld van hoe actueel en aanwezig het marxistische gedachtegoed nog steeds is in de sociale wetenschappen. Hendriks beschrijft de literatuur die hij moest lezen tijdens zijn studie en vertelt dat hij terugkijkend op zijn studie pas ziet hoeveel marxistische intellectuelen nog een podium krijgen binnen zijn tak van wetenschap. Aangezien hij studeerde in Amerika laat het mooi zien hoe diepgeworteld het marxisme onder de hoogleraren daar wel niet is.

Het meest interessante aan het gesprek is het door Hendriks uitgevonden drietrapsmodel om cultuurmarxisme te herkennen en te onderscheiden van ander links (activistisch) denken:

  1. Eschatologie: Het eerste punt waar cultuurmarxistische denkers naar streven is een ‘eindtijd’. We zitten nu in een tijd waarin de onderdrukking plaats vindt, een cultuurmarxist gelooft echter dat door middel van complete gelijkschakeling van de diverse groepen en het herstellen van de fouten (man/vrouw verhouding, de achterstand van ‘mensen van kleur’) de perfecte samenleving kan worden gecreëerd. Kortom: een manicheïsche eschatologie. Magische toverwoorden zoals ‘diversiteit’, ‘inclusiviteit’ en gelijke uitkomst quota (in de vorm van quota zoals vrouwenquota, etnische quota en culturele quotua) vallen hierbij regelmatig. ‘Afspiegeling van de samenleving’ is ook een publieksfavoriet.
  2. Herrschaft: Hier vind de klassieke marxistische tweedeling plaats, namelijk die van onderdrukker versus onderdrukte. Er zijn vele subcategorieën die onder dit kopje vallen: je kan hierbij denken aan het ‘zwart/wit-denken’, ‘man/vrouw-denken’ en wat recenter het ‘cis/trans-denken’. Herrschaft is typisch voor het marxistisch denken: er is namelijk altijd een groep die een andere groep ‘onderdrukt’ en zogenaamd haar maximale groei belemmert onderdrukking wordt uiteraard nooit helder gedefinieerd. Denk hierbij aan het continu drammen over het (nooit gedefinieerde) patriarchaat of dat we leven in een slavernij-maatschappij.
  3. Opruien en mobiliseren voor politiek doel: De derde categorie is het opruien de mensen die ‘onderdrukt’ worden moeten zich erover gaan opwinden zodat ze in verzet komen. Het mobiliseren moet een beweging losmaken die daadwerkelijk de sociale agenda kan beïnvloeden. Hierbij zien we dus bewegingen ontstaan zoals de Women’s March en Black Lives Matter in de VS, antifa in de hele westerse wereld en de anti-zwartepietenbeweging in Nederland.

Volgens de theorie van Hendriks moet er aan alle drie de eisen worden voldaan om iemand als ‘cultuurmarxist’ te kunnen aanmerken. Door deze strakke definitie van het begrip ‘cultuurmarxisme’ wil Hendriks de voorspelbare framing als ‘complotdenker’ voorkomen.

Vandaag verscheen er een artikel in Vrij Nederland over Paul Cliteur en waarom hij een complotdenker zou zijn. Echter, als we de aflevering van Weltschmerz bekijken en de definitie van Hendriks erbij pakken is deze ridicule frame-poging van links zo onderuit te halen. Vanaf nu zullen ze meer hun best moeten gaan doen (lees: meer hysterie, meer beschuldigingen, meer verzinnen, meer spinnen).

Ik raad u dan ook aan, beste lezers, om deze zeer intrigerende aflevering van Café Weltschmerz te bekijken!

Linkje:

Vandaag verscheen er weer een uiterst boeiend gesprek op Café Weltschmerz. Historicus Perry Pierik en politiek socioloog Eric C. Hendriks…

Deugdynamiek: schuldbewuste GroenLinkser ontdekt valkuil die hij zelf groef

juli 27, 2018 2:21 pm Gepubliceerd door

Deugdynamiek 101 – eergisteren vond er een vermakelijke discussie plaats op Twitter naar aanleiding van een tweet van Sybren Kooistra (@sybrenkooistra), een GroenLinkser die nu actief is voor de Europese Groenen.

Hij tweette het volgende:

Iemand huilt. Ik ben de baas. Mag ik haar een knuffel / hand op de schouder geven? serieuze vraag.”

Deze discussie is op zichzelf al komisch, omdat het precies de deugdynamiek van policor-Nederland aantoont: naar aanleiding van de #MeToo-discussie durven dit soort mannen helemaal niets meer, zijn bang om elke grens over te gaan (of te benaderen) en is het enige wat ze nog wel durven zoveel mogelijk deugen. Een knuffel of een zoen geven is nog tot daaraan toe, maar een hand op iemand schouder leggen? Letterlijk aanranding.

Deugend Nederland reageert direct: ’nee, voorkom elk lichamelijk contact!’

In een vervolgtweet schrijft hij:

“Extra weird in dezen.. Kortgeleden zei ze dat ik voor haar voelde als een broer die ze niet gehad heeft. (Er is hier geen emotionele/seksuele spanning & ze zit fantastisch in haar relatie).”

Hier krijgt Kooistra terecht veel kritiek op; het is not done om als baas gevoelige informatie over je ondergeschikten het internet op te slingeren; wat mij betreft veel erger dan een collega een hand op de schouder te leggen als gebaar van troost. Hij werpt als tegenwerping nog op “dat hij de enige is die Nederlands spreekt”, maar dat is natuurlijk geen argument. Overigens mag Sybren zich afvragen waarom zijn collega zei dat hij “als een broer aanvoelde” en ze in een goede relatie zit; wellicht omdat ‘ie eerder avances maakte die niet in goede aarde vielen?

Een (zelfs linkse) twitteraar post dat hij het triest vindt dat we zo ver zijn doorgeschoten dat we zelfs lichamelijk contact al schuwen, terwijl dit veel krachtiger is dan kil op afstand blijven. De reactie van Sybren is zeer schuldbewust:

Nee, niet triest. Heel gezond denk ik. De mannelijke intuitie zat/zit hier vaak fout denk ik.”

De man zit natuurlijk altijd fout volgens deugend Nederland.

De laatste tweet over deze discussie deed mij even afvragen of dit eigenlijk geen grote Jiskefet-sketch was, maar in deugend Nederland is dit geen grap:

“Dank. Ik heb een lekker citroen-munt-watertje op haar tafel gezet. Haar gevraagd of ze nog iets nodig heeft. Ze sluit zich op in haar werk en ik stuurde een kattengifje na. Toch twijfel ik nog over die hand; maar heb het laten passeren.”

Zie hier deugend Nederland anno 2018. De schuldbewuste blanke man durft niets meer, is meer en meer schuldig en begint zich tegelijkertijd steeds creepier te gedragen.

Terecht krijgt Kooistra veel kritiek vanuit rechtse hoek over zich heen, die dit ten eerste, net als ik, een zeer vermakelijke discussie vindt en een toonbeeld van deugdynamiek en deugpronken, maar vooral ook kritiek hebben op het feit dat Kooistra persoonlijke informatie over een collega op Twitter deelt. Je zal die collega maar zijn en dit onder ogen krijgen; dat is honderd keer erger dan een hand op je schouder.

Voor Kooistra is die dimensie natuurlijk niet zichtbaar, het gaat immers om zijn eigen – ostensieve – morele zuiverheid.

Bas Paternotte en Arthur van Amerongen zijn 2 journalisten die geamuseerd reageren op deze collectie tweets. In plaats van wat zelfreflectie te tonen en zich meer schuldbewust te zijn van het delen van persoonlijke informatie dan een hand op de schouder roept Kooistra op om Bas Paternotte en Arthur van Amerongen te ontslaan en niet meer serieus te nemen. “Als je niet snapt wat voor vergiftiging zij zijn voor de journalistiek, dan doe je je werk niet naar behoren”.

Doodsbang zijn voor een hand op de schouder, maar niet schuwen om journalisten monddood te maken. In links Nederland kan het.

–Sander van Luit

Deugdynamiek 101 – eergisteren vond er een vermakelijke discussie plaats op Twitter naar aanleiding van een tweet van Sybren Kooistra (@sybrenkooistra),…

Robotrechten; een psychologische benadering

juli 27, 2018 12:49 pm Gepubliceerd door

Robotica dwingt ons na te denken over wat de voorwaarden zijn voor het toekennen van rechten.

Het Amerikaanse roboticabedrijf Boston Dynamics heeft aangekondigd vanaf 2019 te willen beginnen met de massaproductie van hun kleinste robothond: Spotmini. Boston Dyamics kwam eerder in het nieuws vanwege een video die de vraag opwierp of het schoppen van een robothond onethisch is. In eerste instantie lijkt het een absurde vraag; wat is er op tegen om niet-levende objecten een trap te verkopen? Zolang er geen sprake is van het trappen van andermans robothond lijkt er weinig aan de hand. Dat een dergelijke vraag toch gesteld wordt, heeft te maken met het zogenaamde Eliza-Effect of antropomorfisme: de neiging om menselijke eigenschappen – zoals menselijke intentie en emoties – toe te schrijven aan niet menselijke entiteiten. Het als ‘onethisch’ kwalificeren van het trappen van een robothond komt dan voort uit de ongegronde opvatting dat een robothond – zoals een mens – pijn zou kunnen ervaren.

Dat de verleiding groot is om te vallen voor het eerder genoemde Eliza-Effekt, toont een in 2017 gepubliceerde resolutie door het Europees Parlement waarin wordt aanbevolen om ‘slimme’ robots rechten en verantwoordelijkheden te geven. Het geven van rechten en verantwoordelijkheden aan ‘slimme’ robots kan problematisch zijn en voor verwarring zorgen; zeker nu ‘slimme’ robots en andere levenloze ‘intelligente’ entiteiten in steeds hogere mate onderdeel worden van het maatschappelijk verkeer. Denk aan robots die zelfstandig chirurgische precisie-ingrepen verrichten en de (waarschijnlijke) introductie van de zelfrijdende auto.

Met het toekennen van rechten en verantwoordelijkheden aan ‘slimme’ robots, zoals het Europees Parlement oppert, wordt de deur geopend voor de vermenselijking van ‘intelligente’ maar levenloze entiteiten. Dit kan resulteren in de verwerkelijking van science-fictionachtige scenario’s; zo werd bijvoorbeeld AI-robot Sophia een staatsburger van Saudi-Arabië. In Europa zullen we ons (hopelijk) niet druk hoeven te maken over kunstmatige staatsburgers, eerder zullen we aandacht moeten besteden aan reële problemen die komen. Wie is er bijvoorbeeld verantwoordelijk als een ‘slimme’ robot schadelijke werking vertoont? Bij de beantwoording van deze vraag is het belangrijk om ons bewust te zijn van onze neiging tot antropomorfisering. Deze neiging zou ons kunnen doen geloven dat een bepaalde schadelijke actie van een ‘slimme’ robot gezien moet worden als een wilsuiting. Zodra aan een niet-biologisch object een ‘wil’ wordt toegekend, gaat de vraag spelen of een bepaalde (schadelijke) werking verweten kan worden aan het niet-biologische object. Hoe geavanceerd sommige ‘intelligente’ robots of ‘slimme’ entiteiten ook mogen lijken, op dit moment beschikken dergelijke robots of entiteiten  – anders dan de mens – niet over menselijke intentie; dit verhindert vooralsnog de mogelijkheid om een ‘intelligente’ robot iets te verwijten.

Met het ‘menselijker’ worden van ‘slimme’ robots zullen er nieuwe uitdagingen en vragen komen; hierover zullen we met elkaar van gedachten moeten wisselen. De Nieuwe Kerk is hier natuurlijk een uitgelezen plek voor!

–Melchior

Robotica dwingt ons na te denken over wat de voorwaarden zijn voor het toekennen van rechten. Het Amerikaanse roboticabedrijf Boston…