Ik kreeg iets mee van een debat tussen Bob Scholten, ook bekend als ‘Left Laser’, een zelfverklaard communist, en Sylvana Simons, intersectioneel feminist en voorheen bekend van de micropartij BIJ1.
Definities van de stromingen
Voordat dit analyse kan aanvangen, kort de definities van waarover we spreken. Communisme begrijp ik als de revolutionaire en materialistische interpretatie van marxisme. Het orthodoxe marxisme, ontwikkeld nog voordat Marx’ Parijse manuscripten werden ontdekt. Hier gaat het over het met harde hand overnemen van het productiekapitaal. Arbeiders die fabrieken in bezit nemen. Grote stakingen om de staat lam te leggen. Geen gezeur over rechten (want rechten worden verleend door juridische instellingen en dat zijn verlengstukken van de burgerlijk-kapitalistische klasse). Al helemáál geen gejank over of er wel genoeg kleurtjes en seksuele geaardheden zijn vertegenwoordigd in TV-series.
Dan intersectionaliteit. Dit is lastiger uit te leggen, want ligt op een meer symbolisch niveau. Hier is de tegenstelling niet: kapitalist versus arbeider; maar, onderdrukte tegen onderdrukker. Welke plek iemand inneemt in de maatschappelijke rangorde, is nu geen zaak van bezit, maar van factoren met een grotendeels symbolische waarde. Ben je geboren als blanke Nederlander met blauwe ogen, of is je vader Marokkaan? Ben je lesbisch? Zo ja – ben je dan butch-lesbisch of probeer je jezelf nog te presenteren als een aantrekkelijke vrouw met lang haar, kort rokje, enzovoorts? In dat laatste geval heb je minder slachtofferschapspunten; je leeft dan volgens standaarden die ‘heteronormatief’ zouden zijn.
Gevolgtrekkingen van de stromingen
In communisme is het direct duidelijk aan welke kant van de strijd je staat, puur op economische gronden. Hoor je bij de proletariërs of de kapitalisten? Het is een strijd om kapitaal, verdeling van bezit, wie bepaalt wat er wordt geproduceerd? Intersectionalisme is daarentegen een verbrokkeld verhaal. Hierin zijn daders en slachtoffers op verschillende assen verdeeld en kan één-en-dezelfde persoon zich op verschillende treden van de maatschappelijke ladder tegelijk bevinden. Eén van je voorouders kan slaaf zijn geweest, en een andere grootouder kan een slavernijplantage hebben uitgebuit, enzovoorts.
Een boek als Animal Farm, van George Orwell, illustreert waar deze stromingen in de praktijk op uitdraaien. Als je denkt alle verschillen te hebben genivelleerd, duikt er altijd wel weer een nieuwe scheidslijn op. Als je denkt dat je alles eerlijk hebt verveeld, is er direct iets nieuws gevonden om je gekrenkt, gepasseerd of benadeeld over te voelen… Dit is een neerwaartse spiraal en de geschiedenis van deze systemen heeft dat for all to see bewezen.
Grieks-Duitse kwestie als voorbeeld
Bob Scholten en Sylvana Simons vinden dat Nederland erg rechts, te rechts, extreemrechts aan het worden is. Met zoveel woorden zeggen ze dat ze hun eigen strijd aan het verliezen zijn, of zelfs al hebben verloren.
Dat is een interessant punt, dat me doet denken aan wat een bureaucraat op het Europees Parlement destijds waarnam, Nicolas Dorgeret. Het viel hem op dat de Grieken geen zin meer hadden in de Eurozone, ze wilden eruit, ze wilden er vanaf zijn. Denk maar aan Yanis Varoufakis, de Griek die destijds min of meer voor Grexit pleitte. Aan de andere kant kwamen de Duitsers van AFD opzetten. Zij hadden ook geen zin meer in de munteenheid. De ogenschijnlijke ‘ontvangers’ van het systeem hadden er genoeg van, en vonden daarbij opmerkelijk genoeg de ogenschijnlijke ‘verliezers’ van hetzelfde systeem aan hun kant.
De eurozone zou dienen om de Europese markt min of meer te dwingen om Duitse producten af te nemen; tegelijk is het natuurlijk niet tof voor de Duitser die zijn hele leven gewerkt heeft voor een mager pensioentje, om nu te zien hoe in Griekenland hele eilanden op de pof teren. Punt is: zowel de uitbuiter als de uitgebuitene wilde een einde aan het systeem. Zowel de betaler als de ontvanger had er genoeg van. Nicolas zag dat heel scherp.
De kern van het probleem
Bob Scholten en Sylvana Simons hebben angstdromen omdat extreemrechts in opmars is, of althans, wat zij noemen ‘extreemrechts’, wat in werkelijkheid gewoon mensen zijn die niet willen dat hun kinderen worden verkracht, beroofd en/of neergestoken door ontspoorde en ontheemde asielzoekers. Wat, in alle redelijkheid en gezien de onmiskenbare hoeveelheid incidenten, ook voor de meest far-left BIJ1 loonie een begrijpelijk verhaal zou moeten zijn. Anyway, als Bob & Syl dus daadwerkelijk naar Elsfest of een Pegida-manifestatie zouden komen, dan ontdekken ze waarschijnlijk dat die mensen zich even machteloos voelen.
Extreemrechts voelt helemaal niet dat het aan de macht is – integendeel! Als we alle onzin van de Beatrice de Graaf-roeptoeters even wegfilteren… Dan is dat er aan de oppervlakte “bruinen moeten optiefen”, of “de joden runnen de wereld” wordt gejoeld (wat dat laatste betreft vinden ‘extreemrechts’ en ‘extreemlinks’ elkaar al direct), maar daar zit een complexe realiteit onder. Namelijk: geen woning kunnen krijgen al sta je al tien jaar op een lijst. Terwijl iemand die komt binnengeïmigreerd een woning krijgt van de gemeente. Stijgende zorg- en energiekosten, dalende standaarden van onderwijs, dalende koopkracht… Enzovoorts!
Grotere plaatje
Kortom: inderdaad – mensen willen de laatste restjes van hun sociaal-culturele homogeniteit behouden. Hierom stemmen ze “eruit met de bruinen”, maar daar zit een heel scala van problemen onder waarin de demonstranten van ‘extreemrechts’ zich even machteloos voelen als de aanhangers van neem nu BIJ1. Door “de opmars van extreemrechts” als HET probleem te definiëren, missen ze het grotere plaatje. Doen ze dit bewust? Is dit opzettelijk?
De realiteit is immers: het immigratiesaldo van Nederland hoort al decennia bij een links beleid. Ondanks ogenschijnlijk ‘rechtse’ partijen als VVD en CDA die zelfs kabinetten laten klappen op dat thema om vervolgens toch door te gaan met spreidingswetten waar ze tegelijk campagne tegen voeren… Belastingheffing en alle onzin rond Box 3 en fictief rendement op vermogens, Exit-taxen en het opschroeven van erfbelasting – evident links beleid! Duizend miljard naar klimaat: links. Kunst- en cultuurbeleid: linkser dan links. Enzovoorts. Dus in wat voor droomwereld leven deze mensen als ze menen dat ‘extreemrechts’ de macht in Nederland heeft?
Stoere technocraten
Met die opmerking van zojuist, over partijen als VVD en CDA die kritisch zijn op immigratie in beeldvorming en campagne, maar qua beleid de bevolkingsvervanging geen strohalm in de weg leggen… Daarmee komen we veel dichter bij de kern. Dat een Klaas Dijkhoff zo’n tien jaar geleden voortdurend het frame presenteerde: “Tsja, wij regeren, wij nemen verantwoordelijkheid, en als je verantwoordelijkheid neemt, maak je wel eens een foutje.” En met dat frame werd zo’n twintig jaar lang iedere poging om een inhoudelijk-ideologische discussie te voeren over fundamentele kwesties – over de fundamentele koers en richting van Nederland – gedeflecteerd, in de kiem gesmoord, afgehouden, afgeketst.
Dáár zouden Bob Scholte en Sylvana Simons het moeten zoeken. Niet naar voetbalhooligans en demonstranten op een pleintje met een ‘zwarte zon’ afgebeeld op een jasje dat evident nog nooit gedragen is. Daar waarschijnlijk neergezet door elites om nóg meer rookgordijnen op te werpen en verdeeldheid te scheppen. Om iedereen die kritiek heeft op immigratie, te kunnen afdoen als een “rechtsextremistische, antirechtstatelijke gek”.
Geheime dienst-kabinet
Vragen zouden eerder moeten zijn: goh, wat betekent een ‘rechtstaat’ wanneer een Minister-President alle berichten in zijn telefoon wist onder het mom “ik heb een oude Nokia”, en dat is nog een heel mild voorbeeld. Wat bijvoorbeeld schokkend is, is dat Fleur Agema destijds, als PVV-Kamerlid in de coronaperiode, alle documenten opvroeg van de geheime diensten, die buiten alle boeken om onderzoek aan het doen waren naar leden van de oppositie. Zij drukte alle vellen papier af, en zo goed als alles was zwartgelakt. Ongelooflijk, schandalig!
Even later kregen we een premier die zélf uit de geheime dienst kwam. Agema was nu lid van het kabinet. Haar verklaring aan het parlement: “Ik verkondigde als Kamerlid andere visies, maar in mijn huidige positie ben ik gehouden aan mijn instructies door de NCTV en de NAVO.” Raar? Wat zegt dit? Hier wil ik Bob en Sylvana gráág over horen! Waarschijnlijk vinden Bob & Sil de geheime diensten “extreemrechts”. Maar de ‘wappies’ op het malieveld vinden diezelfde diensten waarschijnlijk extreemlinks…
Tot besluit – conclusies
Er is evident iets heel anders aan de gang. Een paar ‘rechtse’ debielen met een nazi-tatoeage versus linkse debielen met blauw haar. En de beelden, en de discussie over die beelden, de ‘radicalisering’ enzovoorts… De elites willen dat het dáárover gaat, dat die discussies beeldbepalend zijn. Over identitaire en ‘intersectionele’ kwesties’. Zoals te veel of te weinig negers/blanken op TV. Ondertussen kruipen de zogenaamde ‘middenpartijen’ steeds dichter op elkaar. Zij houden elkaar de hand boven het hoofd en wordt er allerlei beleid doorgeramd – massa-immigratie, de klimaatgekte, zogenaamde ‘vergroening’ van het bedrijfsleven, de sloop van het MKB – waar ze ooit zelf fel campagne tegen voerden… Denk maar aan Rutte’s “windmolens draaien niet op wind, die draaien op subsidie”.
Something is Rotten in the State of Denmark… Verschillende groepen debielen en ‘radicalen’ worden tegen elkaar uitgespeeld, de beeldvorming gaat over randzaken, en terwijl ze elkaar bezighouden wordt er een onwrikbare technocratie opgetuigd waar alle pogingen tot discussies over grondvestende en richtinggevende waarden op afketsen. Dát is wat we leren uit het gesprek tussen Bob Scholten en Sylvana Simons. Zullen de useful idiots ooit ontwaken?
Steun Sid Lukkassen via BackMe – Sid is het geheugen én het geweten van de politiek. Zonder u doet niemand het! Althans, niet op dit niveau.
Hier kan je reageren op onze artikelen en een inhoudelijke bijdrage leveren. Lees ook even onze huisregels.
Om te reageren dien je eerst aan te melden.
Reageer je voor de eerste keer? Registreer je dan hier.
