Dit is een artikel van Olli Salvatore

Het aantal besmettingen na de uitbraak van het dodelijke coronavirus blijft dag na dag stijgen. De Chinese overheid heeft intussen toegegeven dat ze de situatie niet langer onder controle heeft en dat het virus zich sneller verspreidt dan verwacht.

Het isoleren van complete miljoenensteden van de buitenwereld (zoals Wuhan met z’n tien miljoen inwoners) bleek onvoldoende om de strijd te winnen.

Het virus is begonnen aan een wereldreis en heeft nu ook al landen als Frankrijk, Duitsland en de VS bereikt. Het lijkt slechts een kwestie van tijd vooraleer ook wij aan de beurt zijn.

Westerse media te mild voor China

De westerse media zijn doorgaans vol lof over de snelheid en de grondigheid waarmee de Chinese autoriteiten de crisis aanpakken.

Maar tegelijk bedekt zij één feit wel met de mantel der liefde: Dat de reden dat de Chinese epidemie riskeert te ontsporen tot een globale pandemie die als een variant van de middeleeuwse zwarte pest ieders welzijn bedreigt ook de Chinese overheid valt aan te rekenen.

Die ziet namelijk al decennialang door de vingers dat de bevolking verzot is op de illegale handel in –en de consumptie van– bedreigde diersoorten.

Dodelijke volksgeneeskunde

Het is intussen welbekend dat van alle landen ter wereld China het grootste aandeel heeft in het veroorzaken van het uitsterven van bedreigde diersoorten.

Twee goede voorbeelden daarvan zijn de neushoorn en de pangolin. Stropers krijgen van Chinese handelaren grof geld betaald om de neushoorn te ontdoen van hun hoorn die vervolgens wordt vermalen tot een poeder waar een geneeskrachtige werking aan wordt toegeschreven. Hetzelfde verhaal met de schubben van de pangolin.

Met hetzelfde oogmerk eten de Chinezen vaak het vlees van allerlei wilde dieren die in de rest van de wereld beschermd zijn. Op het menu staan onder andere wolvenpups, slangen, vleermuizen, schorpioenen, egels en stekelvarkens, salamanders, schildpadden en krokodillen.

Deze dieren komen allemaal via de zwarte markt in de voedselketen van de mens terecht en dus spreekt het vanzelf dat bij gebrek aan controle op de toestand en de wijze van verwerking van de vleeswaren geen enkele hygiëneregel wordt gerespecteerd.

Economische belangen primeren

Zo is de bron van het coronavirus dat nu rondwaart terug te voeren op een plaatselijke markt in Wuhan waar wilde dieren worden verhandeld.

Dat de westerse media hier onvoldoende bij stilstaan heeft natuurlijk z’n reden: Iedereen is er beducht voor om de goede economische banden met China op het spel te zetten door het regime voor het hoofd te stoten met het verwijt dat het te weinig onderneemt om de volksgezondheid op peil te houden.

Maar nu het virus ook bij ons dreigt lelijk huis te houden dient deze gereserveerdheid overboord te worden gegooid: Dat het regime de Chinese volksgezondheid verwaarloost tot daar aan toe, maar hoeveel doden moeten er vallen in het Westen vooraleer er sprake is van hun verantwoordelijkheid voor de toestand hier?

De huidige corona-epidemie lijkt een herhaling van de dodelijke SARS uitbraak van 2003, die ook zijn oorsprong vond in China. Toen werd hetzelfde virus ook aangetroffen in de wilde civetkat die als plaatselijke delicatesse bekendheid geniet…

Andere voorbeelden: Ebola en Aids

Twee andere virussen die de mensheid de stuipen op het lijf jagen zijn ongetwijfeld ebola en HIV. Beide manifesteerden zich voor het eerst in de brousse van zwart-Afrika en met name in die gebieden waar het eten van bushmeat populair is.

Wetenschappers hebben intussen aangetoond dat beide virussen eerst actief waren bij wilde apensoorten vooraleer ze er mensen mee besmetten, allicht via de consumptie van rauw apenvlees. Momenteel is ebola opnieuw aan het oprukken in Congo waar het de hele samenleving ontwricht…

Kamelenpis in Saoedi-Arabië

In 2013 dan weer was het Midden-Oosten het toneel van een andere dodelijke epidemie: het virus MERS. Onderzoekers denken dat ook hier dat de oorzaak moet gezocht worden bij het consumeren van dierlijke producten ‘uit het wild’.

Hoofdverdachte in deze zaak: Kamelenpis! De islamitische rechtsgeleerde Abu Yusuf zei in de 8ste eeuw dat het drinken van de urine van kamelen bevorderlijk is voor een goede gezondheid, in navolging van profeet Mohammed zelf die zijn zieke volgelingen op het hart drukte vooral kamelenpis te blijven drinken tot ze zich weer goed voelden. Aldus de overlevering… Dat verklaart waarom het product in die regio nog steeds massaal wordt gebruikt als shampoo en medicijn, met alle gezondheidsrisico’s van dien uiteraard.

Moraal van het verhaal

De mondialisering zorgt er voor dat alles wat in een machtig land aan de andere kant van de wereld gebeurt onvermijdelijk ook effect heeft op ons. Alles staat immers met alles in verbinding, tot heil van de wereldhandel en het grootkapitaal.

Als er dan eens wat fout loopt dan deelt ook onze bevolking in de klappen. Dat China zich de afgelopen jaren schuldig maakte aan dumpingpraktijken en diefstal van intellectuele eigendom had tot gevolg dat ontelbare mensen in het Westen hun baan kwijtspeelden.

In Amerika is een president opgestaan die dat onrecht ongedaan gaat maken… ten voordele van zijn eigen landgenoten welteverstaan. In Europa daarentegen laat men betijen zonder tegenmaatregelen te overwegen…

In het Westen leeft men braaf alle regels na terwijl in een groot deel van de wereld corruptie en anarchie hun destructieve werk blijven doen. Als we –zoals Trump doet– landen dienen te sanctioneren omdat ze alle economische regels met de voeten treden dan moeten we dat ook durven doen als ze een loopje nemen met de volksgezondheid.

Als we willen vermijden dat morgen de hele wereldbevolking met mondkapjes rondloopt uit vrees voor een dodelijk virus dat kon ontstaan in China door de laksheid van het bewind dan moet we eerst onze mond durven opendoen om dat aan te klagen.

Zonder de waarheid te verbloemen in de media. Dat doet onze mainstream media immers nog teveel om China te vriend te houden. Hier daarentegen scheppen we graag duidelijkheid!

Olli Salvatore is opiniemaker en auteur van onder andere Robo Sapiens (2017) en Het Basisinkomen als Mensenrecht (2018)

 

 

Delen via


Lees ook