Een half jaar terug gaf ik mijn meest onapologetische interview ooit. Een journalist wilde mijn visies verkennen op representatieve democratie in samenhang met de normalisering van ‘extreemrechts’. Mijn antwoord kwam er in grove lijnen op neer dat mensen bewust stemmen op sloopkogels om af te rekenen met een maatschappelijke en institutionele orde die niet meer voor hen werkt. Het wordt dus ook steeds moeilijker om mensen te ontmoedigen of te ‘choqueren’ door kandidaten te belichten met ‘extreme’ achtergronden. Eerder maakt het die sloopkogel-functie vitaler en veelbelovender.

Zoals al een jaar of zeven eerder gebeurde, mocht iemand een afbraak-reportage schrijven over FvD waarbij de betreffende ‘journalist’ zélf is veroordeeld wegens actieve geweldpleging tijdens de beruchte aanslag op Hans Janmaat en de Centrum Democraten. Diegene mocht jaren terug stukkies tikken in grote mainstream kranten om de ideologie van links te verdedigen, en ditzelfde draaiboek herhaalt men nu.

Zinloosheid van conformeren aan linkse hoepeltjes

Do as I say, not as I do, is de norm. Je moet je absoluut niets aantrekken van links moralisme; je moet nooit denken dat het zin heeft om op te stappen, jezelf te verontschuldigen, mensen te royeren; je springt door het hoepeltje en je bent helemaal nergens vanaf, want het volgende hoepeltje staat al klaar. Laat die morele claims beter van je afketsen. Heeft Paul Rosenmöller, die destijds vooraan stond om Pim Fortuyn te demoniseren met diens dood tot gevolg, bijvoorbeeld ooit ‘afstand genomen’ van zijn sympathie voor Pol Pot? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Als FvD dus mensen royeert, is dit omdat ze intern al moeilijk lagen. In de ‘inner circle’ van de partij is men er immers die van doordrongen dat ‘afstand nemen’ geen enkele zin heeft. Het is zoals je arm afzagen in de hoop dat een haai de rest van je lijf niet opvreet; de haai ruikt bloed en wordt des te gulziger.

Nazi-scare

Zoom nog even wat verder uit van die hele ‘Nazi’-scare. Het ergste wat de Nazi’s hebben gedaan is het vermoorden van joodse medeburgers op industriële schaal en met bedrijfsmatige exactheid; een operatie die liep van de abstracte schrijftafelmoordenaar en zijn typiste, tot aan gepensioneerde politieagenten die lijfelijk joden executeerden in Poolse bossen. En vandaag hebben we dus niet alleen ‘extreemrechts’, maar ook de moslims en extreemlinks die nu hetzelfde roepen over joden, die dat ook op universiteiten hebben genormaliseerd. Inclusief openlijke steun aan Hezbollah en Hamas, wat terroristische organisaties zijn die in de publieke kanalen eufemistisch als ‘verzetsbewegingen’ worden aangeduid.

Dus tegen deze hele achtergrond valt dit toch min of meer in het niets. Wat baldadige jongeren die wat stoeien en er verder intussen behoorlijk mainstreame gedachten op nahouden, gezien vandaag de joden niet als individuen maar als collectieve identiteit verantwoordelijk worden gehouden voor het beleid van de Israëlische staat.

Nazi-normalisatiecampagne

Wat we met deze documentaire zien komt neer op een inhoudelijke normaliseringsoperatie, waarvoor FvD de NPO erkentelijk mag zijn, gezien deze normalisatie wordt uitgevoerd in een periode waar er geen verkiezingen zijn en het dus eigenlijk niets kost, op wat gefronste wenkbrauwen na die toch al fronsten.

Dus in die zin mag FvD – en dit meen ik serieus – de NPO heel dankbaar zijn dat zij dit normaliseringsklusje voor hen opknappen.

Want – opnieuw uitzoomend: anti-blank racisme wordt gedoogd, genormaliseerd aangemoedigd. Dat zagen we laatst wel met die dame (zelf blank) die wereldberoemd werd en grof geld verdiende met haar optredens waarbij ze blanke mensen opriep om achteraan te gaan staan. Of dat mensen tot celstraffen werden veroordeeld vanwege hun projectie “white lives matter” terwijl iemand die de Dam bekladde met antisemitische leuzen er met een foei-gesprek vanaf kwam.

Tegen deze achtergrond is aannemelijk dat we slechts aan het begin staan van de Nazi-normaliseringsoperatie, waarvan het opnieuw mainstream maken van antisemitisme slechts het startschot was. Zelfs Nick Fuentes was er uiterst verbaast over hoe hoog de algoritmes hem plots opstuwden, wat bij hem alarmbellen deed afgaan over agenda-setting.

Wat betreft de mensen die in de NPO-reportage te zien zijn, komt niemand voor hen op. De verzorgingsstaat verdampt en in de multiculti-metropool wordt het leven steeds onveiliger en hardvochtiger. Heel gek is het idee van een vechtsporttraining tegen deze achtergrond niet; in Zuid-Afrika zullen de blanken met terugwerkende kracht wensen dat ze eerder aan hun weerbaarheidscampagnes waren begonnen.

Blanken op weg naar minderheidspositie

Iedereen mag een clan zijn; iedereen ontvangt aanmoediging om de eigen wortels te verkennen en culturele identiteit in een collectieve vorm te beleven, uiteraard totdat blanke mensen met conservatieve voorkeuren dit willen. Dan komt er plots een heel andere set meetinstrumenten uit de kast. Naarmate blanken wegglijden tot minderheidsposities, beginnend in buurten en steden, is dit gewoon geen houdbaar verhaal meer.

Anders gezegd: ‘Inclusie’ betekent kennelijk dat bij deze specifieke groep hun verlangen om in een homogene gemeenschap te leven niet mag worden ingewilligd; echter bij andere groepen (hallo moslims) is dit geen probleem.

In dit licht moet je die inhoudelijke normaliseringsoperatie zien, zoals The Terminator, bijvoorbeeld. Waar destijds iedereen mega-geschokt was bij het overdenken van AI-doemscenario’s, bouwen overheden en techreuzen dergelijke doemmachines inmiddels zelf. Zoals World War Z ons bewustmaakte van pandemieën binnen een situatie van globale vervoersmiddelen in een hypergeconnecteerde wereld, werd de pandemie die even later volgde desondanks niet tijdig ingedamd.

Meer script dan waarschuwing

Het wekt allemaal veel meer de indruk van een script dan van een daadwerkelijk serieus te nemen waarschuwing. We zouden geschokt moeten zijn, maar we zijn het niet, want we zijn er al aan gewend geraakt door de scenario’s te visualiseren juist bínnen de PR die ons ervoor zou moeten waarschuwen.

Het verslag doet sterk denken aan een artikel van jaren terug, toen journalisten in rechtse jongerengroepen infiltreerden. Dat was het zogeheten Erkenbrand: toen ongeveer het aller-ergste, aller-spannendste wat denkbaar was. Vandaag zouden we dat waarschijnlijk duiden als een mild studieclubje, vergeleken met neem nu de uitreizigers naar Islamitische Staat. En waarschijnlijk waren er dozijnen meer van dergelijke uitreizigers dan dat Erkebrand ooit leden of zelfs maar sympathisanten kende. Alles staat en valt met de vraag: waar leggen de gevestigde machten het zoeklicht op, en met welk belang en welk doel…

De weg tot wording

Terugkomend op Erkenbrand: eerst volgde er natuurlijk veel morele verontwaardiging. Wie de betreffende reportage echter daadwerkelijk doorlas, ontdekte al snel de grimmige onderliggende werkelijkheid. Deze jongeren waren (toen al) ‘geradicaliseerd’ door hun intense contact met de schaduwzijden van de multiculturele samenleving.

De journalisten probeerden het radicalisme niet goed te praten, maar konden ook niet heen om de ervaringen die mensen zo gemaakt hebben. Een jongeman bewoog van D66 naar PVV via zijn ervaringen als buurthuiswerker, toen hij jongens van Marokkaanse afkomst begeleidde in Rotterdam-Noord. Weer een ander verklaarde:

“Mijn klas bestond voor meer dan 50 procent uit buitenlanders. Toen Theo van Gogh midden op straat werd afgeslacht, zeiden zij, ‘Hij vroeg erom’. Ongelooflijk. Dat zij zó anders konden zijn. Als een vijfde colonne.”

Links dacht altijd: mensen wennen aan het samenleven met andere culturen en worden toleranter. De realiteit is: de verschillen springen in het oog en mensen worden zich meer bewust van hun eigen identiteit. Het multiculturalisme is verworden tot een rottende wond in het maatschappelijk weefsel die enkel uitdijt. Wie zich aan de randen van de wond bevindt, komt bijna onvermijdelijk uit bij identitaire partijen als PVV en DENK. Identiteitspolitiek is onvermijdelijk in buurten waar de politie niet meer durft te komen en je bij de juiste clan moet horen om nog te worden beschermd.

Rauwe realiteit van multiculti-wijken

Neem dit levensverhaal van een jongvolwassene, wiens ouders zijn gescheiden toen ze jong was. Ze groeide op met haar moeder in een appartement in Utrecht: de buurt holt achteruit en er zijn veel niet-Westerse allochtonen. Er hangt een harde sfeer van geweld, intimidatie en culturele vervreemding, precies wat we destijds al terugzagen bij de grimmige rellen in Overvecht en Kanaleneiland. Hoe hard haar moeder ook werkt: nóóit kan zij opsparen tegen de inflatie en de stijgende lastendruk – verhuizen ligt financieel moeilijk. Gelukkig woont er nog een Nederlandse weduwenaar die het gezin af en toe bijstaat, anders was het helemaal niet meer te doen. Ze verklaarde:

“Deze man had een kruidenierszaak en kon hiermee een eigen huis betalen. Dit is voor ons onmogelijk – zulke kansen krijgt mijn generatie nooit meer. Wij zitten gevangen in deze afgrijselijke sfeer. Nederland voelt niet meer als Nederland.”

Dit was dus een jaar of tien geleden al de realiteit waarin jongeren opgroeiden. Lees ook het boek van Maarten Zeegers: Ik was een van hen (2017). Het zou verplichte lectuur moeten zijn op elke school. Zeegers maakt invoelbaar wat het is om op te groeien in een buurt waar de islam heerst. Het is onvermijdelijk dat frustraties over het maatschappelijk verval zich vertalen in steeds radicalere memes om nog een beetje quasi-ironisch over de gitzwarte en voor velen uitzichtloze situatie te kunnen lachen.

Afkeren van instituties

Nu willen de meeste burgers dat de overheid daadwerkelijk handhaaft, echter dit handhaven wordt door grote delen van de allochtone gemeenschap waargenomen als racistisch politiegeweld en als institutioneel racisme. Deze constatering dateert nog van vóór George Floyd. Het vertoog van Black Lives Matter is vervolgens wat de doorsnee Nederlander weer maanden in de media moet horen, met als resultaat dat zij zich juist verder afkeren van de instituties.

Alles samenvattend: de NPO kan nazistische elementen binnen (of vagelijk gerelateerd aan) FvD blijven exposen, maar de shock value verdampt elke dag verder. Het leven in West-Europa is intussen zó dystopisch dat – volgens mij zei Jan Roos dit destijds al tijdens zijn campagne voor VNL – we onszelf kunnen afvragen of dit het nu waard was om al die soldaten in hun schuttersputjes te laten creperen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Anyway, Doctor Sid heeft gesproken. Steun Sid via BackMe, als één van de laatste werkelijk onafhankelijk reality-minded intellectuelen, en volg zijn nieuwsbrief en/of Telegram-kanaal.

Steun de Nieuwe Zuil via BackMe, en blijf bijdragen zoals deze mogelijk maken! De Nieuwe Zuil is een platform voor iedereen die realisme wil verspreiden!

Delen via


Lees ook

Discussieer mee!

Hier kan je reageren op onze artikelen en een inhoudelijke bijdrage leveren. Lees ook even onze huisregels.

Om te reageren dien je eerst aan te melden.

Reageer je voor de eerste keer? Registreer je dan hier.

Geef een reactie

Login hier in met je gebruikersnaam en het wachtwoord dat je per e-mail ontvangen hebt.

Maak hier een gebruikersnaam aan. Na verzenden ontvang je een e-mail met je wachtwoord waarna je meteen kunt inloggen en reageren.

Nieuwe gebruiker registratie
*Verplicht veld
Nieuwe gebruiker registratie
*Verplicht veld