Tag Archieven : Trump

De economie groeit onder Trump? Komt door Obama.

september 20, 2018 6:27 pm Gepubliceerd door

Voor Donald Trump is er geen goed woord over – althans, namens de mainstream media gesproken – en al helemaal niet over zijn economische ‘kennis’. Toch vallen de economische cijfers van Trump niet tegen. We zien echter ook dat hij daar, volgens de links-liberale media, geen credit voor mag nemen; die moet op het conto van Barack Obama worden geschreven. In het tweede kwartaal van dit jaar groeide de Amerikaanse economie met 4.1%. De groei werd al voorspeld voor dit jaar, vanwege de belastingverlaging. Mede door de belastingverlaging zagen we dat de consumentenbestedingen en de bedrijfsinvesteringen omhoog gingen. Dit zijn natuurlijk mooie cijfers voor Trump, helemaal wanneer we bedenken dat de midterm-verkiezingen over een kleine twee maanden zijn.

Trump laat zich sowieso steeds weer zien als een frisse wind binnen de internationale politiek. Na pogingen om de banden aan te halen met Rusland, is hij nu bezig met importheffingen op te leggen aan China – wat ertoe leidt dat er een ware handelsoorlog is ontstaan. Trump laat zien dat zijn America first-slogan niet alleen campagnepraat is. De economische verhoudingen worden op dit moment op scherp gezet. Amerika tracht economische klappen uit te delen aan China – de vraag is in hoeverre China hierin mee kan gaan. Veel Amerikaanse bedrijven zullen hun ‘intellectuele eigendommen’ naar alle verwachting terug halen naar Amerika. Volgens Trump maakt China al jaren misbruik van Amerikaans intellectueel eigendom. China sleept hier zelf grote winst uit, door haar eigen bedrijven te subsidiëren en buitenlandse concurrentie zwaar te belasten. De vraag die nu opdoemt, is in hoeverre de EU een kant gaat kiezen in deze handelsoorlog? Of zal de EU zich als neutraal terrein opstellen en het morele geweten van de wereld gaan spelen – waar we financieel uiteindelijk niks op vooruitgaan.

 

Binnenlandse cijfers:

De binnenlandse economische cijfers van Trump liegen er niet om: neem bijvoorbeeld alleen al de maand mei, waarin er meer dan 200.000 banen bij kwamen. Banengroei was verwacht, maar de werkelijke omvang ervan overtrof alle verwachtingen. Krijgen we dit te lezen van de links-liberale media? Amper, en als het al voorbij komt wordt het zwaar gebagatelliseerd, of krijgt Obama simpelweg de credits.

Wat bijzonder opmerkelijk is. Aangezien Trump altijd wordt afgeschilderd als een oerdomme man, zou je verwachten dat de economie niet erg vooruit zou gaan. Je zou verwachten dat het dan juist slechter gaat, echter krijgt de ‘oerdomme’ president het toch voor elkaar zeer nette economische cijfers te halen. De S&P 500-index voor Amerikaanse aandelen is voor het eerst sinds 1946 twaalf maanden lang niet gedaald. Sinds juli staat het werkloosheidspercentage op 3.9% – het laagste percentage sinds 2000. Het nationaal inkomen groeide met 2.3% in 2017 naar een hoogte van 19.000 dollar; harde cijfers die er niet om liegen. Wellicht tijd voor de media om Trump toch wat credits te geven? De optimisme-index van de NFIB schoot omhoog met de verkiezingswinst van Trump en blijft records verbreken. De NFIB is een lobby voor het Amerikaanse midden- en kleinbedrijf. Het nationaal inkomen per inwoner is ruim 10% hoger dan hier in Nederland.

Dit wordt mede verklaard doordat de Trump de verwachting uitspreekt de regels te versoepelen voor bedrijven, terwijl onder Obama bedrijven enorm werden belast en vastgezet door bureaucratische wetgeving. Door deze hoop zijn bedrijven weer gaan investeren, wat een boost voor de economie oplevert. De belofte van Trump vervult zichzelf dus. De verlaging van de inkomstenbelasting – veelal zwaar bekritiseerd – werpt dus zijn vruchten af.

Niemand op de linkerflank had verwacht dat het MKB zo’n stijging zou geven aan de economie bij de verkiezing van Trump. Het economisch vertrouwen van de MKB-sector in de huidige president is dan ook een klap voor links Amerika, iets wat ze nog steeds niet erkennen. Het is natuurlijk nog te vroeg om nu al de vlaggen uit te hangen voor Trumps economische beleid, we weten immers niet wat de huidige geopolitieke en financiële koers met zich mee gaat brengen. Wel moet worden gezegd dat wat we continu krijgen voorgeschoteld door de NOS en haar ‘kwalitatieve’ berichtgeving over Amerika overduidelijk bepaald wordt door een pro-Democrat-visie. Hierdoor wordt men continu gevoed met het idee dat Trump het land naar de afgrond brengt, ook al spreken tot nu toe de cijfers deze suggestieve journalistiek tegen; je zou het haast ‘tendentieus’ noemen. Als de cijfers de komende anderhalve maand blijven floreren, zal dit zeker een belangrijke invloed hebben voor de midterm-verkiezingen. Tot die tijd houden we de ontwikkelingen in de VS nauwlettend in de gaten.

Voor Donald Trump is er geen goed woord over – althans, namens de mainstream media gesproken – en al helemaal niet…

De openbaring van de Deep State

september 13, 2018 3:20 pm Gepubliceerd door

De term ‘deep state‘ is voor veel conservatieve denkers zeker geen onbekende term. Wel een term waarmee je het risico loopt als ‘complotdenker’ bestempeld te worden. Na de anonieme publicatie van een hooggeplaatst persoon in het Witte Huis – zie de brief in de New York Times – is de deep state echter niet meer zo ‘diep’. In deze brief wordt omschreven dat er tal van medewerkers zijn die van binnenuit in het Witte Huis er zo veel mogelijk aan doen om het beleid van Trump tegen te werken. In het nieuwe boek Fear: Trump in the White House wordt iets bijzonders beschreven. Gary Cohn – voormalig economisch adviseur – zou zich hebben doodgeërgerd aan de gebrekkige economische kennis van Trump. Het komt zelfs zo ver dat op een gegeven moment Gary Cohn een document weghaalde van het bureau waarin de VS zich zouden terugtrekken uit een handelsovereenkomst met Zuid-Korea. Trump had dit niet door en het document is nooit ondertekend. Cohn heeft deze aantijging nooit ontkend.

Terugkomend op de brief uit de New York Times; hierin beschrijft de anonieme schrijver hoe er diverse mensen dagelijks bezig zijn met het beleid van de president te belemmeren. Dit onder het mom van het onbestrijdbare feit dat ‘de president zich gedraagt op een wijze die schadelijk is voor onze republiek’. Het ironische aan de term ‘onze republiek’ zal dan wel de belangen die de tegenwerkers hebben voor het land en hun persoonlijke gewin betekenen. Trump is immers op legitieme wijze gekozen en draagt een mandaat met zich mee. Door de president tegen te werken wordt in de democratie weggegooid. De mening van de stemmers doet er niet toe als de belangen van het establishment niet worden bevestigd of uitgevoerd.

Het opmerkelijke en wellicht het meest opvallende aan de anonieme brief is dat de schrijver Trump beschrijft als ‘immoreel’. De immoraliteit van Trump is dus de reden van het tegenwerken volgens de anonieme schrijver. Het is zeer bijzonder en opmerkelijk dat hij/zij dit opschrijft. De mensen die Trump – en vele andere critici met hem – omschrijft als de deep state achten zichzelf moreel superieur. Dit is dan ook meteen een kenmerk van de interventiepolitiek van de VS. Zij bemoeien zich al bijzonder lang met verkiezingen in het buitenland – denk aan de herverkiezing van Jeltsin in Rusland – en diverse regime change-oorlogen. Dit komt voornamelijk voort uit het principe dat de VS haar morele superioriteit overbrengt aan inferieure landen. Dit komt de VS dan onder het mom van ‘democratie’ brengen.

Deep State in historische context
Bij de afscheidsspeech van Dwight Eisenhower in 1961 waarschuwde hij het volk voor een zorgwekkende ontwikkeling. Hij waarschuwde ons voor de ontwikkeling van een ‘militair-industrieel(-congressioneel) complex’; het groter worden van het MI(C)C belemmerde namelijk het democratische proces. Eisenhower was nooit concreet over wat de gevaren van de deep state waren. Waarschijnlijk doelde hij op de invloed en de aanwezigheid van de oorlogsindustrie en het leger. Die was door de Tweede Wereldoorlog natuurlijk immens gegroeid; echter, het leger bleef ook na de oorlog immens groot – vandaag de dag is de totale omvang van het defensiebudget meer dan 13 landen bij elkaar opgeteld die na de VS volgen qua uitgaven. Dit zorgt ervoor dat defensie enorme macht en invloed heeft in de politiek.

President Jimmy Carter heeft zelf ondervonden hoe het is als het militair-industrieel complex zijn invloed laat zien. Bij zijn aantreden in januari 1977 was een van zijn eerste plannen om grondtroepen uit Zuid-Korea te halen. Deze troepen wilde hij samen met 700 nucleaire wapens terug halen. Dit wilde hij doen zonder in overleg te gaat met de Zuid-Koreaanse regering; overigens heeft hij dit nog wel besproken met de Japanse overheid – die hier zeer sceptisch over was omdat ze bang waren voor hun eigen veiligheid. De Zuid-Koreaanse overheid werd halverwege februari van dat jaar ingelicht. Zuid-Korea en haar regering waren absoluut niet blij met het plan, aangezien ze het gevoel hadden hierdoor een bondgenoot kwijt te raken door afvalligheid. De Zuid-Koreanen verloren ongeveer 16.000 soldaten bij de strijd in de Vietnam, waar de Amerikanen hielpen.

Ondanks het feit dat de Zuid-Koreanen niet blij waren met dit plan, kwam de grootste weerstand van het establishment binnen het ministerie van Buitenlandse zaken. Voornamelijk uit de hoek van defensie en de veiligheidsdiensten – wat men tegenwoordig ook vaak omschrijft als de belichaming van de deep state – maar opmerkelijk genoeg ook uit het Congres. De stemmen die voornamelijk fel tegen waren kwamen uit de Commissie van Buitenlandse Relaties/Zaken in de Senaat en het Armed Forces Committee. Zij waren voornamelijk tegen het plan omdat ze bang waren reputatieschade op te lopen en dat hierdoor de invloedssfeer in Azië zou verminderen. Het leger zelf was tegen de plannen omdat het vreesde voor oorlog.

Het werk van intelligence-analist John Armstrong zorgde ervoor dat veel mensen die in het team van Carter zaten zich toch tegen diens plannen gingen verzetten. Diplomaat en onderdeel van het team rondom president Carter, Morton Abramowitz, bevestigde tijdens een interview in 2011 dat door de analyses van Armstrong veel mensen andere inzichten kregen dan de originele plannen van Carter. Dit zorgde er voor dat het gezag van Carter – die een democratisch gekozen leider was – zwaar ondermijnd werd. Carter zelf was het compleet niet eens met de analyses. Carter onderschreef niet dat de dreiging van Noord-Korea de afgelopen jaren was gegroeid, samen met andere Oost-Azië-experts. De berichten dat het leger van Noord-Korea zich had uitgebreid werden massaal gebruikt om de plannen van Carter te vertragen of zelfs te dwarsbomen.

De Senaat weigerde het voorstel voor de terugtrekking; hierdoor moest Carter steun zoeken in het Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Na maanden van bureaucratisch aanrommelen werd de realiteit voor Carter duidelijk: de mening van de meerderheid in het establishment kon hij onmogelijk veranderen. Hun mening was namelijk cruciaal voor het bureaucratische proces en aangezien zij tegen de plannen waren gebeurde er niets. Aan het eind van dit spektakel stond Carter er helemaal alleen voor. De complete bureaucratie was bijeengekomen om zijn plannen tegen te werken. Op 20 juli 1979 bracht de nationale veiligheidsadviseur, Zbigniew Brzezinski, naar buiten dat de plannen van Carter op de lange baan werden geschoven. De plannen zullen opnieuw worden bekeken in 1981 – het jaar waarin een nieuwe ambtstermijn zou beginnen, verloor hij de verkiezingen echter in 1980 –, dit omdat er dan beter kon worden gekeken naar de ontwikkeling van Noord-Korea.

Doordat hij niet werd herkozen vond de terugtrekking nooit plaats. De diverse belangengroepen in de VS hadden succesvol deze plannen op de lange baan geschoven en hierdoor een ‘overwinning’ geboekt. Wel moet worden gezegd dat Carter het voor elkaar kreeg om de hoeveelheid Amerikaanse soldaten in Zuid-Korea met 3.000 te minderen – door simpelweg de vervanging van eerder gestuurde soldaten nooit te sturen.

Meer recent
Edward Snowden, de bekende klokkenluider, waarschuwde ook voor de invloeden van de deep state. Snowden waarschuwde nogmaals in een interview in maart 2018 voor de invloed van de bureaucratie op het beleid. Er zijn posities binnen de Amerikaanse politiek die zeer veel macht hebben en die niet vervangen worden tijdens de wisseling van president. Zij zien presidenten komen en gaan en hebben enorm veel invloed op al die presidenten en andere politici. Hierin noemt Snowden Obama als voorbeeld, die aanvankelijk met veel bravoure sprak over hoe hij alles op de schop zou nemen. Uiteindelijk zagen we dat tijdens zijn presidentschap de interventiepolitiek een nieuwe, intensere dimensie is ingegaan.

Linkse media zijn verrassend stil rondom de openbaring van een deep state binnen het Witte Huis op dit moment. Vaak als we er iets over lezen zien zij dit als legitiem omdat het bewijst dat Trump er een een rotzooi van zou maken. Dit argument is echter compleet inhoudsloos. Een deep state is simpelweg niet te rechtvaardigen, behalve voor de belanghebbenden – in dit geval schijbaar ook de linkse media, aangezien zij zich moreel superieur achten. De voornaamste vraag die nu speelt is welke invloed de deep state/openbaring zal hebben op de komende midterm-verkiezingen in Amerika. Trump roept nu al langere tijd dat hij wordt gedwarsboomd door insiders, al die tijd werd hij voor gek verklaard. Ergere verwensingen bleven – eufemistisch gezegd – ook niet uit. De anonieme schrijver is niet bijster slim geweest door dit naar buiten te brengen. Dat wil zeggen, als het doel van de brief was om het concept van de deep state te delegitimiseren.

De term ‘deep state‘ is voor veel conservatieve denkers zeker geen onbekende term. Wel een term waarmee je het risico…

John McCain: held –> schurk –> held

augustus 27, 2018 3:38 pm Gepubliceerd door

Rondom het overlijden van John McCain laat de mainstream media haar hypocriete gedrag weer zien. Sinds de ontmoeting tussen Trump en Poetin in Helsinki werd John McCain door diverse media plots beschreven als een keurige Republikein en een ‘fatsoenlijke conservatief’ – iets dat tegenwoordig nauwelijks voor mogelijk gehouden kan worden. Een fatsoenlijke conservatief? Verrek! Ze zijn er dus toch – hier bijvoorbeeld.

Dit terwijl in 2008 McCain compleet anders werd beschreven door de media toen hij het opnam tegen Barack Obama in de presidentsverkiezingen. McCain kwam in die tijd eerder over als gecontroleerde oppositie, een nuttige pion voor de Democraten – zeker nadat hij Sara Palin als running mate had gekozen. In 2008 werd hij nog vaak bestookt om zijn oorlogspolitiek. Diverse media berichtten zeker niet de liefkozende koppen die we de laatste maanden lezen over McCain.

Het medialandschap bewijst wederom hoe wispelturig men omgaat met consistentie. Als McCain het afgelopen jaar minder had geageerd tegen Trump had hij naar alle waarschijnlijkheid niet de lofzang gekregen die hij de laatste maanden ontving. Het is niet erg verrassend om te zien hoe media – die McCain eerst afkeurden – hem plotseling omhelzen en neerzetten als het ethische hart en het morele brein binnen de Republikeinse partij. Alle vijanden van Trump worden op dit moment als moreel en politiek zuiverder op de graat geacht dan Trump zelf.

Dat hij gisteren is overleden, is voor zijn familie absoluut betreurenswaardig. Ook zijn heldenstatus binnen het leger heeft hij zeker verdiend. We moeten echter ook kritisch zijn: zijn permanent negatieve en ruziezoekende houding richting Rusland zorgde ervoor dat hij de status van legendarische veteraan uit de Koude Oorlog bleef behouden. In deze tijd van een multipolaire wereldorde had hij nog weinig te bieden. Zijn horizon verbreden lukte hem niet en zijn anti-Sovjetretoriek was al lang achterhaald.

Het meest sneu blijft dat de ideologisch tegengestelde media hem nu roemen om zijn pragmatisme en zijn ‘rationeel conservatisme’. Dit alles om Trump maar weer in een negatief daglicht te stellen. Het wordt steeds duidelijker nu de Senaatsverkiezingen eraan komen, dat de media niets hebben geleerd van Trumps verkiezing. Ze blijven doorgaan met het bashen van de huidige president en zijn kiezers. Is niet de definitie van waanzin om hetzelfde te blijven doen en daarbij een andere uitkomst te verwachten?

Lees verder:
https://politiek.tpo.nl/2017/09/14/sid-lukkassen-lijdensweg-rechts-amerika/

Rondom het overlijden van John McCain laat de mainstream media haar hypocriete gedrag weer zien. Sinds de ontmoeting tussen Trump…

Trump en de kwakkelende relatie met Rusland

augustus 11, 2018 9:22 am Gepubliceerd door

Het lijkt of Donald Trump uiteindelijk toch nog heeft moeten zwichten voor de deugers in zijn eigen land. Na diverse pogingen om de banden aan te halen met Rusland – de top in Helsinki bijvoorbeeld – lijkt het nu toch of Trump onder druk van de anti-Russische lobby de nieuwe sancties heeft vervaardigd. Afgelopen donderdag kondigde de VS de nieuwe sancties aan. Deze nieuwe sancties komen er vanwege de Skripal-vergiftiging. De Amerikanen menen al genoeg onomstotelijk bewijs te hebben – de rest van de wereld moet dit bewijs nog maar eens zien – om deze sancties te kunnen rechtvaardigen. De nieuwe sancties zorgde direct voor het kelderen van de roebel. De Russische premier Medvedev ziet in deze sancties een ‘verklaring van een economische oorlog‘.

Trump kreeg natuurlijk ontzettend veel kritiek op zijn ontmoeting met Poetin in Helsinki. Wellicht is Trump gaan deugen om zo toch in een wat positiever daglicht te komen staan. Voor veel Amerikanen – ook onder zijn rechtse aanhang – blijft de Koude Oorlog-gedachte nog steeds heel reëel. De Russen blijven het gevaar – terwijl ze de superstatus van de USSR allang kwijt zijn, zowel economisch als politiek – en dit is voor veel Amerikanen maar moeilijk om dit anders in te gaan zien. Trump kreeg na ‘Helsinki’ kritiek van links Amerika (quelle f*cking surprise) en ook van vele republikeinen. De kans is groot dat door deze druk en het lopende onderzoek van Robert Mueller (vooralsnog zonder resultaat) het team van Trump expres heeft gekozen voor een hardere opstelling tegen Rusland.

De Russen hebben in dit verhaal al hun beklag gedaan binnen de VN. De vertegenwoordiger daar sprak over het absurde feit dat de Amerikanen sancties opleggen zonder enig bewijs, logica of überhaupt aanwijzingen. De nieuwe #Skripalhoax is hierdoor meteen in het leven geroepen. Nadat zowel de Turkse economie als de Iraanse economie flinke klappen hebben opgelopen door de VS, ziet het er steeds meer naar uit dat de VS de unilaterale macht ten koste van alles wil behouden. Opmerkelijk genoeg blijft de Wolfowitz-doctrine maar al te accuraat in de kwakkelende relatie met Rusland.

Het lijkt of Donald Trump uiteindelijk toch nog heeft moeten zwichten voor de deugers in zijn eigen land. Na diverse…

De EU, eurosceptici en de migratiekwestie

juli 31, 2018 12:44 pm Gepubliceerd door

Voor de beleidsmakers van de EU zijn het onzekere tijden. De ‘Wir schaffen dasuitspraak van Merkel is allang uitgewerkt en heeft haar magie verloren. Diverse incidenten en beleidsplannen van landen die bij de EU horen tonen aan dat ze genoeg hebben van de ‘solidariteit’ die ze moesten uitstralen. Enkele voorbeelden:

1. Denemarken

De sociaal-democraten van Denemarken raakten de binding met de achterban kwijt; in hun ogen konden ze dit weer herstellen door eindelijk eisen te gaan stellen omtrent immigratie en integratie. Afgelopen februari werd het plan gepresenteerd: moslims moeten gaan leven naar de Deense waarden en normen, er komt een maximum voor het aantal niet-westerse migranten in achterstandswijken en nieuwe asielzoekers moeten worden opvangen in Noord-Afrika. De architect van deze plannen is de sociaal-democraat Henrik Sass Larsen. Zijn mening was dat sociaal-democraten alleen nog konden regeren in Europa als ze de controle houden over de integratie en de immigratie. Wellicht dat de PvdA hier iets van kan opsteken. De PvdA blijft mandaat verliezen in Nederland; de traditionele stemmers, de arbeiders, zijn allang weg en stemmen nu SP of PVV. De Deense sociaal-democraten hadden hier ook last van, echter luisterden zij wel naar hun achterban.

2. Oostenrijk

Sebastian Kurz is voor vele rechtse burgers een verademing. Na het boerkaverbod te hebben ingevoerd om de integratie te bevorderen blijft Kurz tegen de lijn van de EU ingaan. Sinds 1 juli is Oostenrijk de voorzitter van de EU. Kurz is van plan om met een ‘revolutie’ de impasse te doorbreken wat betreft immigratie. Dit houdt in dat Kurz mogelijk meer macht gaat geven aan Frontex en de douane wil verplaatsen naar Noord-Afrika. Kurz wil met de EU Frontex uitbreiden tot 10.000 man sterk. De EU had dit plan staan voor 2027, Kurz vindt echter dat dit veel sneller moet gebeuren om direct het probleem op te kunnen lossen. Volgens Kurz is dit de manier om de oversteek via de Middellandse Zee te belemmeren en op die manier mensensmokkelaars een halt toe te roepen.

3. Hongarije

Er lijkt geen week voorbij te gaan of Viktor Orbán veroorzaakt een relletje binnen de EU of de Europese Volkspartij-fractie. Orbán toont zich de beschermheer van christelijk Europa. De premier zorgde een aantal jaar geleden voor veel ophef toen hij een hek aan de grens liet plaatsen tegen de grote migratiestromen. Recent kwam hij in het nieuws door zijn nu al beruchte Stop Soros-wet, waarin hij de macht van NGO’s, met name die van George Soros, aan banden wil leggen. Orbán wordt hierin overigens gesteund door Polen, de FPÖ (Oostenrijk) en Roemenië. Zijn strenge verwijten dat migranten zich ondergeschikt moeten maken aan de Hongaarse waarden en normen is iets wat op steun kan rekenen door de andere Visegrad-landen.

4. Italië

Het nieuwe kabinet van de Lega-partij en de Vijf Sterrenbeweging maakt nu al furore. De Italiaanse premier Giuseppe Conte frusteerde de EU-leiders door te zeggen dat eerst het migratieprobleem moet worden opgelost voordat de andere problemen aan de beurt zijn. Italië weigert nog langer het vluchtelingenkamp van Europa te blijven. Ze willen of een betere verdeling van de migranten of een alternatief plan. Maandag sprak president Trump zelfs lovende woorden uit voor het beleid dat Italië op dit moment uitvoert.

De EU-kritische geluiden worden met de week sterker, waardoor de onrust binnen Brussel toeneemt. Wanneer Hongarije weer dreigt met een nieuw plan komt Donald Tusk, Juncker of onze eigen Timmermans opdraven om de trots van de EU te beschermen en het desbetreffende kritische land streng toe te spreken. Dat Steve Bannon onlangs aangaf zich met de Europese verkiezingen te gaan bemoeien heeft de gemoederen niet bepaald gesust in Brussel, en zolang Trump positief blijft en openlijk eurosceptische geluiden steunt, zullen we de komende tijd nog vele botsingen tegen komen. De belangrijkste vraag is: wanneer worden de massa’s in Nederland eens wakker en staan ze open voor een kritisch geluid richting de EU? Andere landen gaan ons al voor, wanneer volgen onze traditionele partijen?

Voor de beleidsmakers van de EU zijn het onzekere tijden. De ‘Wir schaffen das‘–uitspraak van Merkel is allang uitgewerkt en…